ไป๋เจ่าย่อมไม่มีทางเชื่อคำพูดที่ลั่วไหวหนานกล่าวออกมาในเวลานี้
หากเขามีชีวิตรอดออกไป เขาคงจะแต่งเรื่องราวที่งดงามเป็นอย่างมากออกมา ทำให้คนฟังรู้สึกตื้นตัน หลั่งน้ำตาออกมาราวสายฝน แต่เขาไม่มีทางบอกคนอื่นแน่ว่าตนเองอยู่ที่ไหน….
เขาจะต้องหวังให้ตนเองตายอยู่ที่นี่ ไม่สามารถเอาความลับนี้ไปบอกแก่คนอื่นได้
อืม ไม่สิ บางทีหลังจากที่เขาฟื้นฟูพลังขึ้นมาได้บางส่วน เขาคงจะลงมือสังหารตนเองก่อนที่จะจากไป
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็สงบนิ่งลง เพียงแต่เกิดความรู้สึกผิดต่อจิ๋งจิ่วที่มาถึงนี่เป็นเพื่อนตัวเอง
ลั่วไหวหนานมองดูสายตานาง รู้ว่านางกำลังคิดสิ่งใดอยู่ จึงกล่าวว่า “ไม่ว่าเจ้าจะคิดอย่างไร เจ้าก็เป็นศิษย์น้องเล็กที่ข้ารักมากที่สุด ข้าไม่มีทางฆ่าเจ้าหรอก”
ไป๋เจ่ายิ้มเล็กน้อย พลางกล่าว “อย่างนั้นหรือ?
บางทีอาจเป็นเพราะถูกความรู้สึกเยาะเย้ยในรอยยิ้มของนางกระตุ้นเข้า สีหน้าลั่วไหวหนานพลันตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย เขากล่าวว่า “ข้าอาจจะไม่ได้ถือเป็นคนดีที่บริสุทธิ์ แต่ข้าก็มุ่งมั่นรักษาวิถีแห่งเซียน ถงหลูตกอยู่ในอันตรายก็เป็นข้าที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ มิเช่นนั้นแล้วข้าจะตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้ได้อย่างไร? ศิษย์น้อง เจ้าต้องเชื่อข้านะ…”
ไป๋เจ่ามองดูเขาเงียบๆ
ลั่วไหวหนานค่อยๆ เงียบลง เขาหยิบเอายาขึ้นมากินเม็ดหนึ่ง ก่อนจะปรับลมปราณเพื่อหลอมละลายฤทธิ์ยา
ไป๋เจ่ากล่าว “บนหนทางแห่งการบำเพ็ญพรตอันยาวนานหลังจากนี้ ท่
