ว แล้วพวกเขาจะทนได้นานเท่าไร?”
……
……
ในส่วนลึกของหมู่เขา หมอกอันเย็นยะเยือกหนาทึบ หมอกอันหนาทึบเย็นยะเยือก
พลังอันแข็งแกร่งสองสายปรากฏขึ้น ลมกระโชกหวีดหวิวขึ้นมา เศษหิมะและก้อนหินปลิวว่อน พัดพาเอาหมอกอันหนาทึบกระจายออกไปเป็นรัศมีหลายสิบจ้าง
ผู้บัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ยและเจ้าสำนักเฟิงเตามาถึงพร้อมกัน ทั้งคู่สบตากัน
ยอดฝีมือแห่งดินแดนทางเหนือสองคนนี้ไม่ค่อยถูกชะตากันมาเป็นเวลาหลายปี แต่วันนี้ในตอนที่พวกเขาทั้งสองสบตากัน กลับมิได้มีความรู้สึกเยาะเย้ยเสียดสีใดๆ อยู่ในสายตา มีเพียงแค่ความรู้สึกประหลาดใจ
หมอกอันหนาวเย็นนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ กระทั่งพวกเขาก็ยังรู้สึกว่าปราณก่อกำเนิดภายในร่างกายหมุนเวียนได้ลำบาก แล้วศิษย์หนุ่มสาวเหล่านั้นจะไปทนไหวได้อย่างไร?
สำหรับเรื่องที่ว่ากลุ่มของลั่วไหวหนานและถงหลูยังมีผู้รอดชีวิตอยู่หรือไม่นั้น พวกเขามิได้มีความคาดหวังใดๆ
จู่ๆ หมอกอันหนาวเย็นเบื้องหน้าพลันเปลี่ยนรูปร่าง
สมณะตู้ไห่หิ้วคนสองคนเดินออกมาจากหมอก นั่นคือถงหลูและเพื่อนของเขาคนหนึ่ง
เพื่อนคนนั้นสลบไปแล้ว แต่ถงหลูกลับยังตื่นอยู่ เขาพยายามดิ้นรนพลางตะโกนว่า “ปล่อยข้าลงไป! ปล่อยข้าลงไป!”
สมณะตู้ไห่ปล่อยมือ ถงหลูกลิ้งตกลงไปบนพื้นหิมะ เขาลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ล้มลุกคลุกคลานมุ่งหน้าเข้าไปในหมอก
เสียงผัวะดังขึ้นอย่างชัดเจน!
เจ้าสำนักเฟิงเตาตบเขาเข้าที่กกหูจนเขาล้มลงไปกับพื้น ก่อนจะตะคอกด้วยน้ำเสีย
