งคร่ำเคร่งว่า “ในนั้นหนาวเย็นเป็นยิ่งนัก พวกเราล้วนแต่ไม่สามารถรั้งอยู่ในนาน เจ้าอยากจะตายงั้นหรือ!”
“ลั่วไหวหนานยังอยู่ข้างใน!”
ถงหลูพยายามจะลุกขึ้นมายืน เขากล่าวเสียงสั่นเครือว่า “ข้าจะไปช่วยเขา ข้าจะไปช่วยเขา”
เจ้าสำนักเฟิงเตาและผู้บัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ยสบตากัน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกไม่เข้าใจ
ความสัมพันธ์ของสำนักจงโจวและสำนักกระบี่ซีไห่กำลังเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น แต่ยังมิอาจเรียกได้ว่าใกล้ชิดแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นในการประลองวิถีพรตครั้งนี้ ลั่วไหวนานกับถงหลูก็แข่งขันกันอย่างดุเดือด และเป็นเพราะเหตุนี้ กลุ่มของพวกเขาจึงเข้าไปยังส่วนลึกในภูเขาด้านเหนือ แล้วเหตุใดถงหลูจึงแสดงออกเหมือนว่าลั่วไหวหนานเป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายเช่นนั้น?
“เพื่อจะช่วยข้าแล้ว เขาถึงได้เกิดเรื่อง แล้วข้าจะทิ้งเขาได้อย่างไร!”
ถงหลูตบหน้าตัวเองราวคนบ้า “ข้ามันหน้าไม่อาย!”
เจ้าสำนักเฟิงเตาคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะฟาดเขาจนสลบไป จากนั้นหันไปถามสมณะตู้ไห่ว่า “ไต้ซือ สถานการณ์ทางด้านนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”
บนคิ้วของสมณะตู้ไห่เต็มไปด้วยน้ำค้างแข็ง เขากล่าวอย่างลำบากใจว่า “ความหนาวนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ยังมีเรื่องแปลกอีกเรื่องหนึ่งคือ ทุกก้าวที่อาตมาเดินไป อาตมาจะรู้สึกได้ว่าใจแห่งฌานของอาตมานั้นไม่สงบเลย”
เจ้าสำนักเฟิงเตาและผู้บัญชาการกองทัพเจิ้นเป่ยสบตากัน ต่างคนต่างคิดอย่างตกตะลึงว่ากระทั่งหัวหน้าอารามหลี่ว์ถังขอ
