กซึ้งที่แฝงอยู่
ก็คล้ายกับสาวน้อยผู้นี้ที่มีใบหน้าธรรมดา แต่ตัวนางกลับดูมีราศีบางอย่างที่ยากจะบรรยายได้
คล้ายว่าในยามที่นางมองฟ้าดินแล้วไม่สบอารมณ์ ฟ้าดินก็ยังไม่กล้ามองนาง
เมื่ออ่านกลอนคู่นี้จบ สาวน้อยก็ทัดเส้นผมที่ปลิวไสวไว้ด้านหลังหู ก่อนจะเดินเข้าไปในวัด ไปยืนอยู่หน้าพระพุทธรูป
เสียงที่ฟังดูจริงใจและห่างไกลเสียงหนึ่งดังขึ้นมา แต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกเศร้าใจ คล้ายระฆังเก่าอันเลื่องชื่อในวัดกั่วเฉิงใบนั้น
“ที่แท้เป็นเจ้าที่มา”
………………………………………………………….
[1]ไป๋เฉิง แปลว่า เมืองสีขาว
