นาดใหญ่อยู่เทือกหนึ่ง อีกด้านหนึ่งของเทือกเขาก็คือแคว้นเสวี่ย
ปลายสุดทางเหนือของดินแดนมนุษย์มีเมืองเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง
ตัวเมืองมีขนาดกว้างยาวเพียงไม่กี่ลี้ กำแพงเมืองก่อขึ้นมาจากอิฐดิน เนื่องเพราะหิมะที่ตกโปรยปรายลงมาตลอดทั้งปี ส่วนใหญ่แล้วมันจึงเป็นสีขาว ดังนั้นมันจึงถูกเรียกว่าไป๋เฉิง[1]
บนถนนที่มุ่งหน้าลงไปยังทิศใต้ของเมืองไป๋เฉิงก็มีสาวกกำลังสวดภาวนาอยู่เช่นเดียวกัน บนรถที่อยู่ด้านหลังคือธัญพืช ผักและเนื้อ
เมืองไป๋เฉิงสร้างขึ้นติดกับภูเขา หน้าผาแห่งนั้นคือหินสีแดง เมื่ออยู่ท่ามกลางหิมะสีขาว ทำให้ดูสะดุดตาเป็นยิ่งนัก ดูคล้ายโลหิตก็มิปาน
ด้านหน้าภูเขามีวัดเล็กๆ อยู่แห่งหนึ่ง ภายในวัดมีพระพุทธรูปทองคำอยู่องค์หนึ่ง
พระพุทธรูปทองคำองค์นั้นสูงสิบกว่าจ้าง อ้วนเป็นอย่างมาก สองตาหลับลง มุมปากยกขึ้นคล้ายกำลังยิ้ม แลดูเหมือนภูเขาลูกหนึ่ง
ด้านหน้าพระพุทธรูปมีดาบเหล็กวางอยู่เล่มหนึ่ง
ดาบเหล็กเล่มนั้นยาวประมาณสามจ้าง ดูคล้ายคานบ้าน พื้นที่คอยรองรับแท่นวางดาบจมลงไปครึ่งฉื่อ สามารถเห็นได้ถึงความหนักของมัน
ไม่รู้จริงๆ ว่าบนโลกนี้จะมีใครที่สามารถยกดาบเล่มนี้ขึ้นมาได้
สาวน้อยคนหนึ่งเดินมาถึงหน้าประตูวัด เงยหน้ามองดูคำกลอนคู่ที่ติดอยู่หน้าประตู
“ช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากคือการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ขอพระขอเจ้าคือการขอตัวเอง”
เนื้อหาของบทกลอนคู่นี้ดูเหมือนธรรมดา แต่หากพินิจดูดีๆ ก็จะเห็นถึงความหมายลึ
