่งเข้าใส่ศิษย์สำนักซีไห่ผู้นั้น
เสียงหวึ่งดังขึ้น!
ลมกระโชกขึ้นมา คลื่นอากาศที่ยากจะนิยามและคลื่นเสียงที่ไร้รูปลักษณ์ระเบิดออกไปทั่วทุกทิศทุกทางในหุบเขา
เศษหิมะปลิวว่อน หน้าผาแตกเป็นเสี่ยงๆ บรรยากาศบนฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลง
ศิษย์ของสำนักกระบี่ซีไห่ผู้นั้นเป็นศิษย์สายตรงของสำนัก ดังนั้นในช่วงเวลาวิกฤติจึงพอจะเรียกกระบี่ออกมารับการโจมตีครั้งนี้เอาไว้ได้ทัน
แต่กระบี่ของเขาไหนเลยจะต้านทานอาวุธวิเศษระดับนี้ได้?
เสียงแหวกอากาศอันรุนแรงดังขึ้นมา กระบี่บินแฉลบออกไป ก่อนจะปักเข้าไปในหน้าผา กระบี่จมหายเข้าไปมากกว่าสองฉื่อ เหลือเพียงแต่ด้ามกระบี่เท่านั้น
ศิษย์สำนักกระบี่ซีไห่ผู้นั้นถูกกระแทกปลิวออกไปเจ็ดสิบกว่าจ้าง ตกลงไปบนพื้นหิมะ กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง สีหน้าดูขาวซีดเป็นยิ่งนัก
หลังถูกศิษย์ร่วมสำนักพยุงขึ้นมา เขาก็รีบเช็ดโลหิตบนใบหน้าโดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บ ก่อนจะมองไปทางด้านนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึงพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องไป๋! เจ้าทำอะไรของเจ้า!”
ศิษย์ร่วมสำนักผู้นั้นกล่าวเตือนเขาเบาๆ ประโยคหนึ่ง
เขามองไปยังตำแหน่งที่ตนเองยืนอยู่แต่เดิม ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้ายิ่งแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด
กระบี่สีดำเล่มหนึ่งลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น
เมื่อครู่หากมิเป็นเพราะเขาฝืนเรียกกระบี่ออกมาจนถูกกระแทกปลิวออกไป เกรงว่าคงจะถูกกระบี่สีดำเล่มนี้ฟันใส่โดยไม่รู้ตัวไปเสียแล้ว
พูดอีกอย่างก็คือหากไม่มีไป๋เจ่า เกรงว่
