าเขาคงจะตายไปแล้ว
กระบี่สีดำเล่มนั้นค่อนข้างกว้าง ดูแล้วมิได้มีอะไรพิเศษ แต่กลับไม่มีคลื่นพลังใดๆ แผ่กระจายออกมา คล้ายกับภูตผีอย่างไรอย่างนั้น
ศิษย์สำนักซีไห่ผู้นั้นรู้สึกหวาดกลัว มิได้กล่าวกระไรอีก
ผู้บำเพ็ญพรตหนุ่มสาวคนอื่นๆ มองดูกระบี่สีดำเล่มนี้ ภายในใจเองก็รู้สึกหวาดกลัวเช่นเดียวกัน
ทุกคนต่างรู้ว่าจิ๋งจิ่วได้ที่หนึ่งในการประลองวิถีพรต แต่ยังไม่มีใครที่จะเอาเขาไปเทียบกับคนอย่างลั่วไหวหนานหรือถงหลู
ก็แค่สภาวะขั้นมิประจักษ์ระดับต้นเท่านั้น จะแข็งแกร่งเท่าไรเชียว?
แต่ในเวลานี้ทุกคนถึงได้รู้ว่ากระบี่ของเขาน่ากลัวแค่ไหนกันแน่
……
……
จิ๋งจิ่วเหลียวหน้ามามองไป๋เจ่า
ตอนอยู่ที่ชิงซาน เขาเคยได้ยินกู้ชิงเล่าให้ฟังว่าหลายปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างสำนักจงโจวและสำนักกระบี่ซีไห่ค่อยๆ ดีขึ้น เรียกได้ว่ามีแนวโน้มที่จะกลายเป็นพันธมิตรกัน
การที่เห็นศิษย์ของสำนักจงโจวในการเลี้ยงซื่อไห่ที่จัดขึ้นนอกเมืองไห่โจวก่อนหน้านี้ก็คือสิ่งยืนยัน
นี่น่าจะเป็นฝีมือของไป๋เจ่า
นางฉลาดเฉลียวเป็นยิ่งนัก คงจะคิดว่าการโจมตีด้วยระฆังมหาบรรพตทิศใต้ครั้งนี้สามารถรักษาชีวิตของศิษย์สำนักกระบี่ซีไห่เอาไว้ได้ ทั้งยังสามารถช่วยเขาระบายอารมณ์ได้
เพียงแต่เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าเพียงเท่านี้ข้าจะพอใจ?
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร ในสายตาเองก็มิได้มีอารมณ์อะไรมากนัก
แต่ไป๋เจ่ากลับรับรู้ถึงความคิดของเขาได้อย่างแม่นยำ
ลมหนาวพัดชุดขาวพ
