ลิ้วไหว
นางกล่าวประโยคหนึ่ง น้ำเสียงแผ่วเบา มีเพียงจิ๋งจิ่วเท่านั้นที่ได้ยิน
“ไว้หน้าข้าหน่อยนะ”
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร เขาเรียกกระบี่ดำกลับมา
ศิษย์สำนักกระบี่ซีไห่ผู้นั้นเหลือบมองเขาอย่างโกรธแค้น แต่ก็มิกล้าพูดจาท้าทายอะไรอีก จากนั้นดึงกระบี่ของตัวเองออกมาจากหน้าผา
เพียงแค่สภาวะและความสามารถนั้นยังไม่อาจทำให้ทุกคนเชื่อถือได้ ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือการประลองวิถีพรต มิใช่สถานที่ที่จะประลองกันอย่างเอาเป็นเอาตาย มีเสียงหลายเสียงดังขึ้นมา
“ต่อให้เจ้าได้ที่หนึ่งในการประลองวิถีพรตก็ไม่มีใครยอมรับเจ้าหรอก เพราะเจ้ามันขี้ขลาด อีกทั้งยังบ้าอำนาจไร้เหตุผล อาศัยเหตุผลเพียงสองข้อนี้ ยังไงเจ้าก็ไม่มีวันเป็นลั่วไหวหนานได้!”
“ถูกต้อง! หรือเจ้าสามารถปิดปากพวกเราทุกคนได้? เช่นนั้นเจ้าก็ต้องฆ่าพวกเราทั้งหมดนี่แหละ!”
“คนอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเป็นผู้สืบทอดของนักพรตจิ่งหยาง!”
จิ๋งจิ่วคล้ายมิได้ยินเสียงเหล่านี้ เขากล่าวถามว่า “สำนักเสวียนหลิงมีคนมาไหม?”
สาวน้อยคนหนึ่งมองดูคนอื่นๆ ที่อยู่รอบกาย ก่อนจะยกมือขึ้นมาอย่างหวาดกลัว
จากนั้นก็มีศิษย์สำนักเสวียนหลิงอีกสองคนยกมือขึ้น
ศิษย์สำนักเสวียนหลิงมีความสำคัญอย่างมากในการประลองวิถีพรต แต่ไหนแต่ไรมาจึงมีคนเข้าร่วมการประลองเป็นจำนวนมาก
จิ๋งจิ่วถามต่อ “ต้าเจ๋อล่ะ?”
มีคนยกมือ
มีผู้บำเพ็ญพรตของต้าเจ๋อสองคนยกมือขึ้น
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พวกเรามิใช่ศิษย์สำนักเดียวกัน
