นหุบเขาพลันตื่นกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ภายในใจครุ่นคิดว่าเรือนซีซานไม่เห็นด้วยกับความคิดของเจ้า หรือเจ้ายังกล้าฝืนรั้งพวกเราเอาไว้?
เหล่าศิษย์ชิงซานเองก็ค่อนข้างตกใจ แต่ยังคงออกมายืนเรียงแถวอยู่ด้านหน้าเขาตามคำสั่ง
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจเหล่าผู้บำเพ็ญพรตคนอื่น หากแต่มองเหล่าศิษย์ชิงซานแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าอยู่ที่นี่ เตรียมตัวออกเดินทาง”
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ อารมณ์ของไป๋เจ่าพลันสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดมิน่าเจ้าถึงไม่สนใจการตอบของเรือนซีซานเลย ที่แท้เจ้าเพียงแต่คิดจะพาศิษย์ของสำนักชิงซานไปเท่านั้น
ตั้งแต่ต้นจนมาถึงตอนนี้ เส้นทางที่จิ๋งจิ่วกำหนดขึ้นมาก็คือการรวมกลุ่มสิบกว่ากลุ่มนี้เข้าด้วยกัน เพราะในกลุ่มเหล่านี้ล้วนแต่มีศิษย์ชิงซานอยู่
คนอื่นๆ เขาไม่เคยคิดถึงเลย
เหล่าศิษย์ชิงซานทั้งรู้สึกตกใจและไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดเหล่าอาจารย์ได้ปฏิเสธแล้ว เหตุใดยังต้องจากไป?
ศิษย์คุนหลุนคนนั้นได้สติกลับมา เมื่อครุ่นคิดถึงว่าก่อนหน้านี้ภายในใจได้เกิดความรู้สึกขลาดกลัวขึ้นมาก็รู้สึกอับอาย จึงกล่าวเยาะเย้ยไปว่า “ที่แท้ศิษย์ชิงซานเองก็กลัวตายเหมือนกันหรือ?”
เหล่าศิษย์ชิงซานมองคนผู้นี้ สายตายิ่งเย็นยะเยือก
ศิษย์คุนหลุนผู้นั้นในใจเกิดความหวาดกลัว แต่เมื่อมองเห็นเหล่าผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ เขาก็ปลุกความกล้าในตัวเองขึ้นมา กล่าวว่า “ทำไม กล้าทำแต่ไม่กล้าให้คนอื่นพูดงั้นหรือ?”
สีหน้าเหล่าศิษย์ชิง
