นเงียบลงทันที
ไป๋เจ่าไม่ค่อยแน่ใจในสิ่งที่ตนเองได้ยิน
ผู้บำเพ็ญพรตคนอื่นๆ อีกหกคนรวมไปถึงอินชิงมั่วที่อยู่กับจิ๋งจิ่วตั้งแต่แรกนั้นมีความเชื่อใจเขามากที่สุด
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จิ๋งจิ่วจะทำให้คนอื่นๆ โกรธ แต่พวกเขายังคงยืนอยู่ด้านหลังเขากับไป๋เจ่าอย่างเงียบๆ
แต่ในเวลานี้เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของพวกเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นไม่สบายใจ
คำพูดประโยคนี้ของจิ๋งจิ่วได้ปฏิเสธเจตนารมณ์ในการก่อตั้งงานชุมนุมเหมยฮุ่ยที่เล่าขานกันมาในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตเหล่านั้น
“จุดประสงค์ในการบำเพ็ญพรตคือการมีอายุยืนยาว ความเป็นความตายนั้นคือเรื่องใหญ่เพียงหนึ่งเดียว จำเป็นต้องถูกเคารพยำเกรง หากใช้มันมาเป็นเครื่องมือในการทดสอบส่งเดช นั่นเท่ากับว่าไม่เคารพ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้นใจแห่งเต๋าจะสงบนิ่งหรือไม่ มันอยู่ที่การทบทวนตัวเอง มิได้เกี่ยวข้องกับสิ่งนอกกาย”
ศิษย์คุนหลุนผู้นั้นรู้สึกคนผู้นี้คือคนบ้า ไม่อาจพูดคุยด้วยได้
ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนมากเองก็ส่ายศีรษะพูดอะไรไม่ออก ทยอยเตรียมตัวจากไป
เหลยอี้จิงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองต่อไปได้ เขากล่าวกับจิ๋งจิ่วว่า “อาจารย์อา ขออภัยที่ศิษย์ไม่อาจปฏิบัติตามคำสั่งได้”
ครั้นกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็หมุนตัวเดินไปทางหุบเขา
ศิษย์ชิงซานที่เหลือมองดูจิ๋งจิ่ว สีหน้าดูลังเล ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
เวลานี้แม้กระทั่งในบรรดาศิษย์ชิงซานก็ยังมีเสียงที่แตกต่างกันขึ้นมา จิ๋งจิ่วจ
