ง อารมณ์แห่งความสุขถูกแทนที่ด้วยความกังวลใจ
ข่าวที่ส่งมาจากเมืองเจาเกอไม่ละเอียด เขาเองก็ไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บของอาจารย์เป็นอย่างไรกันแน่
เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว เรือกระบี่ไม้ที่รับเจ้าล่าเยวี่ยมาน่าจะมาถึงเมืองอวิ๋นจี๋ในวันพรุ่งนี้ กู้ชิงกล่าว “ข้าเองก็จะไปด้วย”
เด็กหนุ่มแซ่หยวนกล่าว “ในยอดเขาต้องมีคนเฝ้าอยู่สักคนหรือเปล่า?”
กู้ชิงชี้ไปยังวานรเหล่านั้น กล่าวว่า “ก็มีพวกมันอยู่มิใช่หรือ?”
……
……
ในบรรดาเจ้าหน้าที่ของวัดไท่ฉาง จิ๋งซางทำตัวเรียบง่ายติดดินมากที่สุด ถึงแม้เพื่อนร่วมงานจะทราบแล้วว่าน้องชายของเขาคือใคร ถึงขนาดมาแสดงความยินดีต่อหน้าเขาหลังการประลองหมากล้อม แต่เขายังคงทำตัวเหมือนปกติที่ผ่านมา ทำงานอย่างซื่อสัตย์ ใช้ชีวิตเรียบง่าย มิได้มีท่าทีหยิ่งยโสจากเรื่องนี้แม้แต่น้อย
คนนิสัยอย่างเขา ย่อมไม่มีทางจัดงานเลี้ยงใหญ่โต เรียกเพื่อนฝูงมาเฉลิมฉลอง แต่ในคืนวันเดียวกันเขายังคงให้ภรรยาจัดเตรียมอาหารเย็นจนเต็มโต๊ะ ทั้งยังเปิดสุราเก่าที่เก็บมาสิบห้าปีอีกไหหนึ่ง ไม่นานก็ดื่มจนเมามาย ใบหน้าแดงเรื่อ
บิดาแซ่จิ๋งไม่ทราบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงถามอย่างเป็นห่วง
ฮูหยินจิ๋งยิ้มพลางกล่าว “ไม่มีอะไรค่ะท่านพ่อ แค่ได้ยินมาว่า…ท่านอาเล็กได้ที่หนึ่งในการประลองวิถีพรต”
จิ๋งซางได้ยินคำพูดนี้ เดิมคิดอยากจะบอกว่าจะมาเรียกท่านอาเล็กพร่ำเพรื่อส่งเดชได้อย่างไร แต่ความรู้สึกมีเกียรติที่อยู่ภายในใจอันนั้นมัน
