หนื่อยล้า ดูเหมือนจะเดินทางมาตลอดทั้งคืน
ที่ราบหิมะในเวลากลางคืนนั้นอันตรายว่าในเวลากลางวัน ไม่รู้ว่ามีความกดดันอะไร ถึงทำให้พวกเขารีบร้อนขนาดนี้
ทั้งสี่คนมองไป๋เจ่าและคนอื่นๆ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก้าวเข้ามาทำการคารวะ
ในกลุ่มนั้นมีศิษย์ชิงซานที่มาจากยอดเขาเหลี่ยงว่าอยู่คนหนึ่ง มีนามว่าเหลยอี้จิง เมื่อเห็นเยาซงซาน เขาก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างดีใจ พลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่”
เยาซงซานยิ้มเล็กน้อย ส่งสัญญาณบอกเขาให้ไปพบจิ๋งจิ่วก่อน
เหลยอี้จิงถึงได้มองเห็นจิ๋งจิ่ว เขางุนงงเล็กน้อย ใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้าที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่ยังคงทำการคารวะอย่างจริงจัง เขากล่าวว่า “คารวะอาจารย์อา”
จิ๋งจิ่งดูสภาพของทั้งสี่คนพลางกล่าว “ให้เวลาพวกเจ้าพักผ่อนครึ่งชั่วยาม จากนั้นออกเดินทางพร้อมกัน”
เหลยอี้จิงไม่เข้าใจ คนอื่นๆ เองก็ไม่เข้าใจ ในใจครุ่นคิดตามกฎการประลอง แต่ละกลุ่มควรจะแยกกันไปต่อสู้ แม้นบางครั้งจะเจอกัน แต่หลังจากนั้นก็ต้องแยกกัน
เหตุใดจิ๋งจิ่วถึงบอกให้ออกเดินทางพร้อมกัน?
ในจำนวนสี่คนนี้มีศิษย์จงโจวคนหนึ่งกำลังอธิบายเรื่องราวที่เจอเมื่อคืนนี้ให้ไป๋เจ่าฟัง ครั้งได้ยินคำพูดของจิ๋งจิ่ว จึงถามอย่างตกใจว่า “ศิษย์พี่ นี่มันเรื่องอะไรกันขอรับ?”
ไป๋เจ่ายังไม่ทราบแน่ชัดถึงเจตนาของจิ๋งจิ่ว จึงกล่าวว่า “เดินตามไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
ถึงแม้เหลยอี้จิงจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่สามารถขัดคำสั่งของอาจารย์ได้ ศิษย์ของ
