สำนักจงโจวผู้นั้นฟังคำสั่งของไป๋เจ่า คนที่เหลืออีกสองคนทราบถึงเรื่องอันน่าตกตะลึงที่จิ๋งจิ่วทำเมื่อคืนนี้ จึงเกิดความรู้สึกไม่กล้าโต้แย้งขึ้นมาทันที เพียงแต่กังวลใจว่าถ้าเหล่าอาจารย์ที่เรือนซีซานรู้เจ้า พวกเขาจะตัดสินว่าพวกตัวเองทำผิดกฎหรือเปล่า
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม จิ๋งจิ่วก็เดินเข้าไปในหุบเขา
ภายในหุบเขามีทางขึ้นเขาอยู่หลายทาง บางเส้นทางมุ่งขึ้นไปยังยอดเขาที่ปกคลุมเอาไว้ด้วยหิมะที่ไม่ละลายมาเป็นเวลาหมื่นปี บางเส้นทางก็มุ่งไปยังถ้ำธรรมชาติที่คับแคบมืดมิด
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปยังทางขึ้นเขาเส้นหนึ่ง คล้ายว่ากระทั่งคิดก็มิได้คิดแม้แต่น้อย
ลมที่หนาวเย็นพัดผ่านเศษหินที่อยู่บนหน้าผาจนสั่นไหว บางครั้งบางคราวก็จะมีเศษหิมะร่วงตกลงมา
คนอื่นๆ ลุกขึ้นมาสบตากัน ก่อนจะเดินตามไปอย่างสงสัย
ตกเย็น ในที่สุดหลายคนก็รู้แล้วว่าเหตุใดจิ๋งจิ่วจึงเลือกเส้นทางนี้
เพราะใต้หน้าผาที่ไกลออกไป มีกลุ่มผู้บำเพ็ญพรตอีกกลุ่มหนึ่งกำลังวางข่ายพลัง เตรียมตัวพักผ่อน
เมื่อเห็นพวกจิ๋งจิ่วปรากฎตัว ภายในกลุ่มพลันมีเสียงที่เต็มไปด้วยความแปลกใจดังขึ้นมา
“อาจารย์อาจิ๋ง?”
……………………………………………………….
