กล่าว “ขอเพียงฝังอยู่ลึกมากพอ”
จิ๋งจิ่วถาม “อย่างนั้นทำไมพวกมันถึงออกมา? เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกการประลองวิถีพรตปลุกขึ้นมาแน่”
ไป๋เจ่ากล่าว “ข้าคิดว่าพวกมันมิได้ต้องการบุกโจมตีพวกเรา หากแต่คิดอยากจะถอยกลับไปยังแคว้นเสวี่ย เพียงแต่มาเจอพวกเราเข้าพอดี ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าแคว้นเสวี่ยเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่การที่สัตว์ประหลาดที่หลับใหลอยู่ใต้ดินมาเป็นเวลาหลายร้อยปีตื่นขึ้นมาพร้อมกัน มันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด เช่นนั้นตัวเองก็สมควรจะมาดูจริงๆ
……
……
ช่วงเวลากลางวัน แสงอาทิตย์ร้อนแรง ไม่เหมาะที่จะนั่งทำสมาธิ
อาจารย์ของแต่ละสำนักและเหล่าลูกศิษย์ทยอยเดินออกมาจากเรือนต่างๆ ในเรือนซีซาน เดินเล่นอยู่ใต้ระเบียงทางเดินตามความเคยชินในช่วงหลายวันมานี้ ดื่มด่ำชื่นชมภาพดอกเหมยหลายสิบภาพเหล่านั้น
พวกเขาย่อมต้องสนใจศิษย์ของตัวเองมากที่สุดว่าแสดงฝีมือได้เป็นอย่างไร นอกจากนี้ก็จะเป็นลั่วไหวนาน ไป๋เจ่าและถงหลู — ภาพของไป๋เจ่าได้รับคำชมเชยจากฉานจึ บนภาพของลั่วไหวหนานและถงหลูมีดอกเหมยอยู่เยอะที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นยังได้ยินว่าพวกเขามุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึกของที่ราบหิมะได้ไกลสุดด้วย
ภาพดอกเหมยของจิ๋งจิ่วภาพนั้นก็เคยได้รับความสนใจอย่างมากเช่นกัน แต่หลังจากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาเป็นเวลาหลายวัน ความสนใจของผู้คนก็ค่อยๆ ลดน้อยลงไป
จิตรกรเดินออกมาจากหอสูงที่ตั้งอยู่ริมภูเขา ทุกคนเดินตามเขาไป ก่
