“ที่นี่แหละ”
จิ๋งจิ่วใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่กวาดออกไป เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าในรัศมีสิบลี้ไม่มีสัญญาณอันตรายใดๆ
แต่เวลานี้เขาเองก็ไม่อาจมั่นใจในจุดนี้ได้ — วันนั้นเขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แต่กลับรับรู้ไม่ได้ถึงแมลงเส้นเหล็กตัวนั้น
ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญพรตหรือว่าสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ย ประสบการณ์การต่อสู้ของเขาก็ล้วนแต่น้อยมาก
อินชิงมั่วมองดูท้องฟ้า ก่อนจะหยิบเอาป้านดารกะออกมาวางไว้ที่พื้น
คืนนี้อาจจะไม่มีเมฆ นางคิดจะฉวยโอกาสที่หาได้ยากนี้ดูดซับแสงดาวเสียหน่อย
ภายในป้านดารกะยังมีดวงดาวอยู่อีกสิบกว่าดวง สามารถช่วยเสริมเลือดลมและปราณก่อกำเนิดให้แก่ผู้บำเพ็ญพรตได้ แต่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้มิได้เจอกับการต่อสู้ จึงไม่มีความจำเป็นต้องหยิบออกมา
อู่หมิงจงเรียกโล่กระบี่ออกมาวางไว้บนพื้นหิมะตรงกลาง
หลูจินท่องคาถาอย่างเงียบๆ เปลวไฟสีเหลืองสว่างลอยออกไปจากมือ ก่อนจะไปตกลงบนโล่กระบี่แล้วเริ่มเผาไหม้ ส่องสว่างบริเวณรอบๆ ที่เริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ
เปลวไฟนี้สามารถเผาไหม้ได้ถึงรุ่งเช้าวันพรุ่งนี้ มันสามารถสร้างความอบอุ่น แต่ขณะเดียวกันก็อาจจะนำมาซึ่งอันตรายบางอย่าง
จิ๋งจิ่วมิได้คัดค้านเขามิให้จุดไฟกองนี้ เพราะเขารู้ว่าบางครั้งความต้องการทางด้านจิตใจก็สำคัญอย่างมาก
นี่คือรูปแบบการป้องกันที่สามารถใช้ได้จริงรูปแบบหนึ่ง
ป้านดารกะสามารถปล่อยข่ายพลังที่กระจ่างใสออกมาปกป้องทั้งสามคน โลกระบี่และเปล
