ด้วย
ที่นี่คือเนินหิมะลูกหนึ่ง ด้านหน้ามีเงาภูเขาสีดำปรากฏลางๆ แต่ยังอยู่ห่างออกไปอีกไกล
ไป๋เจ่านั่งอยู่ เพื่อนร่วมกลุ่มสี่คนยืนอยู่รอบๆ ฟังนางวางแผนอย่างตั้งใจ
สายลมแผ่วเบาพัดพาหิมะมา ผ้าคลุมหน้าสีขาวของนางพลิ้วขยับตามแรงลม
ในที่ราบหิมะอันหนาวเหน็บและอยู่ห่างไกลโลกมนุษย์ ไม่รู้ว่านางไปเอาเก้าอี้มาจากไหน
…………………………………………………..