องอะไรเข้าหรือเปล่า บางทีเพื่อนในกลุ่มอาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ”
“แก้ไขปัญหาของเพื่อนในกลุ่มไม่ได้ จนถูกเพื่อนในกลุ่มถ่วงแข้งถ่วงขา ก็ถือเป็นปัญหาเช่นเดียวกัน”
เจ้าสำนักคุนหลุนยิ้มเยาะพลางกล่าว “ก็เหมือนกับที่ฉานจึว่ามา ความสามารถผู้นำไม่มากพอ ต่อให้พรสวรรค์ทางวิถีกระบี่สูงส่งแค่ไหน มันก็ยากที่จะทำประโยชน์ได้”
หนานว่างเลิกคิ้ว เตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง
ในเวลานี้เอง สมณะน้อยพลันถอนใจออกมา ดึงดูดความสนใจของทุกคนเอาไว้
“ว่ากันว่าผู้สืบทอดของสหายเก่าของอาตมาผู้นี้เกียจคร้านเป็นยิ่งนัก”
สมณะน้อยมองดูภาพนั้น พลางทอดถอนใจออกมา “ตอนนี้ดูเหมือนจะเกียจคร้านจริงด้วย”
……
……
ฉานจึออกจากเรือนซีซาน กลับไปยังวัดจิ้งเจวี๋ย
คำวิจารณ์ของเขาที่มีต่อจิ๋งจิ่วยังคงดังก้องอยู่ในเรือนซีซาน
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตสบตากันมิกล่าวกระไร ในใจครุ่นคิดว่าเหตุผลนี้หรือพูดอีกอย่างคือข้ออ้างนี้ถือว่าแปลกใหม่จริงๆ เพียงแต่เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนจะแฝงเอาไว้ด้วยความรู้สึกจนปัญญา?
แต่ฉานจึเอ่ยปาก ใครจะกล้าสงสัย? รอดูต่อไปสิ วันใดเกิดจิ๋งจิ่วไม่เกียจคร้านขึ้นมา เขาจะวาดดอกเหมยแบบไหนออกมากัน
ในเวลานี้มีจิตรกรรีบเดินออกมาจากด้านในเรือนซีซาน
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตทราบถึงสถานะของจิตรกรผู้นี้ เมื่อเห็นสีหน้าที่คร่ำเครียดบนใบหน้าของจิตรกร พวกเขาจึงรู้สึกตกใจ ในใจครุ่นคิดว่าหรือจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?
จิตรกรผู้นั้นเดินไปยังหน้าภาพที่ถูกจับตาดูม
