นี้แล้วกัน”
เมื่อกลับมาถึงในถ้ำ ไต้อิ๋นเตะไปที่กองไฟอย่างหงุดหงิด
เพื่อนคนอื่นต่างตกใจ รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าจิ๋งจิ่วบังคับให้ทุกคนต้องอยู่ในภูเขา?
“ไม่มีอะไร”
ไต้อิ๋นหอบหายใจพลางกล่าว
อารมณ์ของเขาแย่อย่างมาก
ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก เหตุใดหลายวันที่ผ่านมาเขาต้องทนด้วย ล่าช้าไปตั้งหลายวันขนาดนี้ แล้วผลงานในการประลองวิถีพรตจะไปดีได้อย่างไร?
……
……
ท้องฟ้ายามเย็นหายไปอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้ายามค่ำคืนเข้ามาเยือน ก้อนเมฆค่อยๆ กระจายตัว แสงดาราสาดลงมาบนหน้าผา แต่กลับยิ่งเพิ่มความรู้สึกหนาวเหน็บให้มากขึ้น
จิ๋งจิ่วมองที่ราบหิมะอย่างเงียบๆ ไร้ความรู้สึก
ในช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา ที่นี่คือแนวป้องกันสุดท้ายของมนุษย์ แต่เขากลับเพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก
ที่เขาเข้าร่วมการประลองวิถีพรต เหตุผลสำคัญก็เหมือนอย่างที่เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวมา เขาอยากลองเป็นฝ่ายมาหาคนผู้นั้น ถึงแม้ที่นี่จะไม่มีทางมีหม้อไฟก็ตาม
การลอบสังหารที่หุบเขาหมิงชุ่ย เงามืดของปู้เหล่าหลินและดินแดนหมิง กลิ่นอายที่แอบซ่อนอยู่หลังเรื่องราวเหล่านี้ทำให้เขาไม่สบายใจ
การที่คนผู้นั้นคิดอยากจะสังหารเจ้าล่าเยวี่ยนับเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะมันก็เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อน —- เขาอยากจะพิสูจน์ให้จิ๋งจิ่วเห็นว่าเส้นทางของตัวเองต่างหากที่เป็นเส้นทางที่ถูกต้อง
ขณะเดียวกัน เขาอยากจะใช้เรื่องนี้ทำให้จิ๋งจิ่วได้มาเห็นที่ราบหิมะที่เย็นยะเยือกและโห
