“จำเป็นต้องกังวลไฟแค้นเหล่านั้นไหม?”
“พลังต่างกันมากเกินไป ดังนั้นไม่จำเป็นต้องกังวล นอกเสียจากฟ้าดินจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”
“อะไรจึงจะถือว่าฟ้าดินเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่?”
“สายแร่วิญญาณบนแผ่นดินเฉาเทียนหายไปจนหมด พลังชีวิตแตกกระจาย”
“เป็นไปได้หรือ?”
“อาจจะมีสักวัน แต่มิใช่ตอนนี้”
“อย่างนั้นตอนนี้ล่ะ?”
“ภัยคุกคามที่แท้จริงของมนุษย์คือแคว้นเสวี่ย”
“จิ๋งจิ่วกล่าว “ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินที่ต้องกังวลก็คือแคว้นเสวี่ยบุกลงใต้”
ในอดีตสัตว์ประหลาดแคว้นเสวี่ยบุกลงใต้ ผู้บำเพ็ญพรตที่ิมิได้หลบหนีพากันบาดเจ็บล้มตายจนเกือบหมด สำนักบำเพ็ญพรตในดินแดนทางเหนือไม่ว่าจะเป็นฝ่ายธรรมะหรืออธรรมล้วนแต่ถูกทำลายจนเกือบราบคาบ โลกมนุษย์ไร้ระเบียบ ประชาชนเร่ร่อนไร้ที่อยู่อาศัย หลบหนีและกลายเป็นโจร บางคนได้ทรัพย์สินและอาวุธวิเศษของสำนักบำเพ็ญเหล่านั้นมา ก็เที่ยวกระทำชั่วไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด ปล้นฆ่าไปทั่วทุกที่ ไม่มีความชั่วใดไม่ทำ
“จึงมีเพลิงสงครามนานสามเดือน” เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง”
เจ้าล่าเยวี่ยพลันคิดถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมา
“หากไม่มีเทพดาบ ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนธรรมดาล้มตายมากน้อยเท่าไร เขาเองก็เป็นผู้บำเพ็ญพรต หรือคนธรรมดานอกจากความเกลียดชังและความโกรธแค้นแล้ว พวกเขาไม่มีความรู้สึกขอบคุณเลย?”
“เฉาหยวนมิใช่ผู้บำเพ็ญพรตธรรมดา หากแต่เป็นอรหันต์ มีผู้บำเพ็ญพรตเพียงไม่กี่คนที่สามาร
