คือเมืองเจาเกอ มิใช่ดินแดนทางใต้ ใครจะไปคิดบ้างว่าสำนักชิงซานจะยังมีอิทธิพลมากขนาดนี้เมื่ออยู่ที่นี่ มิได้เป็นรองสำนักจงโจวเลยแม้แต่น้อย
ความรู้สึกเคารพยำเกรงเช่นนี้ยิ่งมีมากเท่าไร พระสนมหูก็ยิ่งใช้ชีวิตได้ยากลำบากมากขึ้นเท่านั้น เพราะแทบทุกคนต่างคิดว่านางคือคนที่วางแผนสังหารเจ้าล่าเยวี่ย
สำหรับพระสนมหูแล้ว ช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมานี้ช่างแตกต่างกันอย่างมาก นางเพิ่งจะได้รับการอนุญาตจากฝ่าบาทให้มีลูกได้ ได้รับการโปรดปรานอย่างที่ไม่มีใครเทียบ แต่ผลสุดท้ายกลับต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้
“ข้าโง่เง่าขนาดนั้นหรือว่าดุร้ายรุนแรงขนาดนั้นเลยหรือ? ข้ามิใช่ศิษย์ของเหลียนซานเยวี่ยเสียหน่อย! แล้วในเวลาแบบนี้ข้ายังจะก่อเรื่องได้ยังไง?”
บนใบหน้าพระสนมหูมิได้ทาแป้ง ดูค่อนข้างอิดโรย นางกล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “เจ้าซือเฟิงเฉินนั่นสร้างปัญหาให้ข้าจริง!”
นางกำนัลอาวุโสกล่าวด้วยสีหน้าเจื่อนๆ ว่า “พระองค์ไม่ควรให้เงินก้อนนั้นไปเลยเพคะ?”
“เรื่องราวต้องแยกแยะ ซือเฟิงเฉินเคยช่วยข้า คนก็ตายไปแล้ว อย่างน้อยก็ต้องพยายามแสดงน้ำใจหน่อย”
พระสนมกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “สำนึกบุญคุณ ตัดกรรม นี่คือสิ่งที่ฉานจึเคยสอนข้า”
นางกำนัลอาวุโสคิดในใจ กรรมมันใช่เรื่องง่ายๆ เช่นนี้ที่ไหนกัน ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างกังวลใจว่า “เช่นนั้นตอนนี้ทำอย่างไรดีเพคะ?”
พระสนมหูเองก็กังวลใจเป็นอย่างมาก
หลายวันมานี้ฝ่าบาทไม่เสด็จมาหานา
