ชายชราเตี้ยผอมหรี่ตา มองดูเด็กหนุ่มขาพิการที่กำลังปีนขึ้นไปบนยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป คล้ายมิได้สนใจเลยว่าตนเองกำลังถูกชายหนุ่มลูบศีรษะและมองอย่างเวทนา
มารร้ายที่มีสภาวะและอายุเหมือนอย่างเขา ในใจไม่รู้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวขนาดไหน แล้วจะมาถูกวัตถุภายนอกรบกวนได้อย่างไร
ที่เขาไม่สามารถสังหารชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายได้ เป็นเพราะว่าจิตใจของชายหนุ่มนั้นเชื่อมต่ออยู่กับบางสิ่ง และบางสิ่งที่ว่านั้นสามารถทำให้เขาไม่ถูกข่ายพลังกระบี่ของชิงซานพบตัว
แน่นอน คำพูดเหล่านี้ล้วนแต่เป็นชายหนุ่มเป็นคนพูด มีโอกาสอย่างมากที่จะเป็นคำพูดโกหก
แต่เขาไม่สามารถแยะแยะได้ว่าเป็นจริงหรือเท็จ แล้วก็ไม่กล้าพนัน เพราะสิ่งที่พนันคือความเป็นความตาย
ชายหนุ่มหมุนตัวมองไปยังเด็กหนุ่มที่อยู่บนภูเขาที่อยู่ห่างออกไป จากนั้นพลันถามคำถามหนึ่งขึ้นมา
“ความตายมันน่ากลัวขนาดนี้จริงๆ หรือ? เจ้าดูเขาสิ สามารถตกลงมาจากหน้าผาจนร่างกายแหลกเหลวได้ทุกเมื่อ แต่กลับยังปีนขึ้นไปไม่หยุด”
“นั่นเป็นเพราะเขายังอายุน้อยเกินไป จึงไม่เคยคิดถึงเรื่องความเป็นความตายอย่างจริงจังและใจเย็น”
ชายชรากล่าวว่า “ถ้าเขาสามารถกลายเป็นเจ้าสำนักเสวียนอินได้จริงๆ เอาไว้ผ่านไปอีกหลายร้อยปีจนสามารถรวมวิถีมารให้เป็นหนึ่งได้ เจ้าคิดว่าตอนนั้นเขายังจะมีความกล้าเหมือนอย่างตอนนี้อยู่หรือเปล่า?”
ชายหนุ่มกล่าว “ทุกวันเฉาหยวนต้องเผชิญกับความเป็นความตายอยู่ในพายุหิมะ แต่เขาก
