ขาไม่รักหรือไม่เคารพข้า ในงานบูชาบรรพชนของทุกปี รูปของข้ายังคงถูกตั้งอยู่ในลำดับที่สามอย่างแน่นอน”
ชายชรายิ้มเยาะขึ้นมาพลางกล่าวว่า “สำนักข้าถูกสำนักฝ่ายธรรมะของพวกเจ้ากดหัวเอาไว้นับพันปี ใช้ชีวิตมิต่างอะไรกับสุนัข ไม่ง่ายเลยจริงๆ กว่าที่ช่วงหลายปีมานี้จะมีความหวังขึ้นมาบ้าง ข้าซึ่งเป็นปรมาจารย์ย่อมต้องคิดที่จะทำอะไรเพื่อสำนักบ้าง แต่ในเวลานี้เจ้ากลับต้องการให้ข้าถ่ายทอดวิชาให้กับเจ้าคนพิการที่ไม่รู้จักคนนี้ เจ้าว่าข้าสมควรจะโกรธหรือเปล่า?”
“นั่นสิ ได้ยินว่านายน้อยคนนั้นของสำนักเสวียนอินในตอนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ดูเหมือนเจ้าคิดจะถ่ายทอดวิชาให้เขาสินะ”
ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าว “แต่ข้าคิดว่าแบบนี้มันน่าสนุก ดังนั้นเอาตามนี้นี่แหละ”
ชายชราหรี่ตา มิได้กล่าวกระไรอีก
เขาย่อมต้องอยากจะฆ่าชายหนุ่มผู้นี้ และได้รับอิสระอย่างแท้จริง
แต่เขามิได้ลงมือ เขาย่อมต้องมีเหตุผลที่ทำให้ไม่สามารถลงมือได้
ชายหนุ่มถอนใจ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะชายชรา ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกเวทนา
เวทนามิใช่เห็นใจ มันให้ความรู้สึกที่ดูแคลนมากกว่า
ชายชราคือมารร้ายที่มีชื่อเสียงโด่งดังในประวัติศาสตร์ของโลกแห่งการบำเพ็ญพรต เป็นหนึ่งในผู้หลบหนีกระบี่ที่มีชื่อเสียง ปรมาจารย์อันดับสามของสำนักเสวียนอิน
แล้วใครล่ะจะมีสิทธิ์เวทนาเขา?
หรือว่า
คนที่ชายหนุ่มรู้สึกเวทนาคือตนเอง
…………………………………………………………
