กล่าวว่า “ให้เขาเป็นเจ้าสำนักเสวียนอินของเจ้าดีหรือไม่?”
ชายชรากล่าว “น่าสนใจ อย่างไรเสียลูกศิษย์และศิษย์หลานของข้าเหล่านั้นก็ไม่เคยกตัญญูต่อข้า แล้วก็ไม่เคยคิดช่วยข้าที่เป็นบรรพจารย์ของสำนักแก้ไขปัญหา พวกเขาล้วนสมควรตาย”
ชายหนุ่มเอาคันเบ็ดเสียบเข้าไปในซอกหิน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วมองทอดไกลออกไป
พริบตาที่มือของเขาออกห่างจากคันเบ็ด เหล่าเงาดำเล็กๆ ที่อยู่ในน้ำตกเหล่านั้นก็พุ่งกระโจนเข้าไปหาเชือกราวกับสายฟ้าสีดำจำนวนนับไม่ถ้วน
สายน้ำแตกกระเซ็นพร้อมกับเสียงร้องประหลาดแสบแก้วหู
ชายหนุ่มมิสนใจ เขามองดูทางด้านนั้น จากนั้นพลันกล่าวขึ้นมา “เจ้าว่าให้เขากระโดดลงไปเจอถ้ำ หรือว่าตกลงไปในทะเลสาบแล้วเจอหีบสมบัติดี”
ชายชรายิ้มพลางกล่าว “ข้าคิดว่ายังไงก็ได้”
ชายหนุ่มพลันถามขึ้นมา “เจ้าอยากจะฆ่าข้าใช่ไหม?”
ชายชราสีหน้าเป็นปกติ มิได้กล่าวกระไร
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมามองเขา ใบหน้าอันงดงามยังคงมีรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร
ชายชรานิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้าไม่อยากปิดบังเจ้า เพราะมันไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นก็ปิดบังเจ้าไม่ได้ ถูกต้อง วันนี้ข้ารู้สึกอยากจะฆ่าเจ้าจริงๆ”
ชายหนุ่มกล่าว “เพราะเหตุใด?”
“ลูกศิษย์และศิษย์หลานของข้าเหล่านั้นไม่กตัญญูต่อข้า นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าข้าซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พวกเขาไม่สามารถช่วยข้าแก้ปัญหานี้ได้ เป็นเพราะพวกเขาสู้สำนักชิงซานของพวกเจ้าไม่ได้ แต่นี่มิได้หมายความว่าพวกเ
