นรู้สึกว่าเรื่องนี้เหมือนจะยุ่งยากขึ้นมาแล้ว จึงกล่าวว่า “หรือว่าเจ้าชอบข้า?”
เจอหน้ากันครั้งแรกก็พูดว่าชอบเสียแล้ว นี่มันออกจะน่าขันไปเสียหน่อย
ไป๋เจ่ายิ้มอย่างมีเสน่ห์ขึ้นมา กล่าวว่า “ใช่”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ชอบอะไร?”
ไป๋เจ่ากล่าว “ข้าชอบที่เจ้าเล่นหมากล้อม หมากของเจ้างดงามอย่างมาก ถึงแม้เจ้าจะยืนกรานคิดว่าวิถีแห่งหมากนั้นเป็นแค่เกม มิได้เกี่ยวข้องอะไรกับความงดงามและความน่าเกลียด”
จิ๋งจิ่วกล่าว “หลังจากนี้ข้าอาจจะไม่เล่นหมากล้อมอีกแล้ว”
ไป๋เจ่ากล่าว “ได้ยินว่าพรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ของเจ้าเป็นที่หนึ่งในชิงซาน? ข้าเองก็ชอบอย่างมาก”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดเล็กน้อย กล่าวว่า “ข้าไม่ค่อยใช่กระบี่”
ไป๋เจ่ากล่าว “ครั้งนี้ข้าทิ้งการวาดรูป ลงประลองเขียนพู่กัน ก็เพราะได้รับแรงบันดาลใจจากหมากกระดานนั้นของเจ้า ได้ยินว่าในชิงซานเจ้ามีศิษย์อยู่คนหนึ่งที่ยอดเยี่ยมเช่นเดียวกัน”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “กู้ชิง…ถูกต้อง แต่นั้นเป็นเพราะนิสัยของเขาดี มิได้เกี่ยวอะไรกับข้า”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ข้าชอบท่าทีที่ไม่สนใจต่อทุกสิ่งของเจ้ามากที่สุด อาจเป็นเพราะเรื่องที่ข้าสนใจมีอยู่มากมาย จึงทำเหมือนเจ้าไม่ได้ ก็เลยรู้สึกว่าเจ้าดีมาก”
จิ๋งจิ่วรู้ว่าการจะเปลี่ยนแปลงนิสัยที่เกียจคร้านของตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างมาก จึงครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “ความจริงแล้ว…ข้าบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก”
แม้นจะตอ
