าจเอาแต่เก็บตัวบำเพ็ญพรตอยู่ในป่าลึกได้”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “การจะหลุดพ้นจากโลกได้ มันก็ต้องทำให้โลกนี้ปลอดภัยเสียก่อน มิฉะนั้นมันก็จะกลายเป็นการหลบหนีความจริงของโลก”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ที่แท้พวกเจ้าต่างก็เป็นสาวกของเทพดาบ”
ไป๋เจ่ากล่าว “ไม่ พวกข้าเคารพเทพดาบ แต่ก็รู้สึกว่าการที่เขาทำเช่นนั้นมันลำบากยากเข็ญเกินไป ไม่มีใครช่วยเหลือ สุดท้ายก็ยากจะทำการใหญ่ได้สำเร็จ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “มีเหตุผล ถึงแม้เขาอาจจะไม่ได้คิดทำการใหญ่อะไรก็ตาม”
ไป๋เจ่างุนงงเล็กน้อย ครุ่นคิดถึงเจตนาที่มาในวันนี้ จากนั้นกล่าวว่า “ความจริงเมื่อหลายปีก่อน พวกเราก็เริ่มให้ความสนใจเจ้ากับเจ้าล่าเยวี่ยแล้ว เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง…”
นี่ย่อมต้องหมายถึงเรื่องที่จิ๋งจิ่วและศิษย์ชิงซานเป็นศัตรูกัน
จิ๋งจิ่วเข้าใจความหมายของนาง จึงส่ายศีรษะ
ไป๋เจ่านึกว่าเขากำลังหวาดกลัวอะไรอยู่ จึงกล่าวว่า “เหล่าอาจารย์รู้ถึงการมีอยู่ของพวกเรา แล้วก็น่าจะอยากดูว่าพวกเราจะทำอะไรได้บ้าง”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นี่ก็คือยอดเขาเหลี่ยงว่างที่ขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้น”
“จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้”
“ข้าไม่ชอบยอดเขาเหลี่ยงว่าง ดังนั้นย่อมไม่ชอบพวกเจ้าด้วยเช่นกัน”
“ไม่จำเป็นต้องชอบ ขอเพียงให้ความร่วมมือก็พอ ระหว่างสำนักฝ่ายธรรมะด้วยกัน โดยเฉพาะระหว่างสำนักชิงซานและสำนักจงโจวของข้านั้นไม่มีเหตุผลอะไรต้องเป็นศัตรูกัน หรือจะมาทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้? นี่มันช่
