ผู้คนถึงได้รู้ว่าจิ๋งจิ่วไปที่เรือนตระกูลเจ้า
มิได้รั้งอยู่นานนัก เขาก็จากไป
ไม่มีใครรู้ว่าเขากับเจ้าล่าเยวี่ยคุยอะไรกัน
“ตอนที่เขาออกมาจากเรือนตระกูลเจ้า ได้เกิดเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้น”
อารมณ์บนใบหน้าของเหอกั๋วกงค่อนข้างซับซ้อน กล่าวว่า “มั่วซีที่เป็นศิษย์ของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยถูกคนหักแขนหักหา แล้วโยนไปที่เท้าของเขา”
หนานว่างมองดูลั่วไหวหนาน มิได้กล่าวกระไร
ทุกคนต่างเข้าใจความหมายของนาง
นี่คือคำอธิบายที่สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยมอบให้สำนักชิงซาน
หลายๆ คนรวมไปถึงเหอกั๋วกงต่างคาดเดาได้ว่าผู้ที่จัดการเรื่องนี้น่าจะเป็นกั้วตง
วิธีการจัดการเรื่องราวของเด็กหญิงผู้นั้นช่างเหมือนอาจารย์ของนางจริงๆ รุนแรงเหมือนดั่งลมตะวันตก
ลั่วไหวหนานพลันรู้สึกว่า การให้ศิษย์น้องไปกล่อมจิ๋งจิ่วเหมือนจะไม่ใช่วิธีที่ดีเท่าไร
……
……
หน้าประตูเรือนตระกูลเจ้า
มั่วซีนอนอยู่แทบเท้าของจิ๋งจิ่ว เนื้อตัวอาบไปด้วยเลือด
นางเงยหน้าจ้องมองจิ๋งจิ่ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเกลียดชัง
จิ๋งจิ่วยกมือบอกให้ผู้ดูแลเรือนตระกูลเจ้าเข้ามา ก่อนกล่าวว่า “ส่งกลับไปสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยสภาพเดิม ”
ในอดีตสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยสงบเงียบเรียบร้อย จนกระทั่งมีเหลียนซานเยวี่ย
ภาพเหตุการณ์ที่รุนแรงเช่นนี้ เขาคุ้นเคยเป็นอย่างมาก
เขาเองก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย
ในเมื่อได้เห็นแล้ว แค่นั้นก็พอแล้ว
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเดินจากไป
มั่วซีตะโกนเสียงดังออ
