เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าหนานว่างไม่ชอบตนเอง
พูดให้ถูกคือ ตอนแรกสุดหนานว่างชื่นชอบตนเองมาก ตอนงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนถึงขนาดจะรับตนเองเป็นศิษย์
แต่หลังจากที่นางเลือกยอดเขาเสินม่อ ท่าทีที่หนานว่างมีต่อตนก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
หลายคนในชิงซานต่างรู้ว่าหนานว่างไม่ชอบนักพรตจิ่งหยาง มิได้มีความเคารพต่อเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เวลาที่พูดถึงเขามักจะเรียกชื่อตรงๆ มิเคยขานเรียกเขาว่าอาจารย์อาเล็กเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เวลานี้เจ้าล่าเยวี่ยเป็นเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่อ ถึงแม้สภาวะการบำเพ็ญเพียรจะด้อยกว่าหนานว่างอยู่มาก แต่สถานะความอาวุโสกลับมิได้ด้อยกว่าแม้เพียงนิดเดียว
ด้วยนิสัยของนาง ในเมื่อหนานว่างไม่ชอบยอดเขาเสินม่อ นางก็ย่อมไม่มีทางชอบอีกฝ่าย
เมื่อได้ยินคำพูดสองประโยคนี้ กั้วตงพลันรู้สึกว่าน่าสนใจ แล้วก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดถึงอะไร มุมปากของนางพลันยกขึ้นมาเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า
หนานว่างไม่ค่อยสบอารมณ์ หมุนตัวกลับมาถามนางว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
กั้วตงกล่าวอย่างเรียบเฉย “มั่วซีศิษย์น้องของข้าแอบอ้างชื่อข้านัดเจ้าแห่งยอดเขาล่าเยวี่ยออกมาพบ ร่วมมือกับคนอื่นวางแผนสังหารนาง”
นางใช้คำพูดที่เรียบง่ายเพียงประโยคเดียวอธิบายเรื่องราวทั้งหมด เพราะเดิมนี่ก็เป็นแผนสังหารที่เรียบง่ายอย่างมาก แต่ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต ความเรียบง่ายมักจะหมายถึงความตรงไปตรงมา และความตรงไปตรงมาก็หมายถึงความอันตรายที่แท้จริง เพร
