อไปจากจินตนาการของนาง
นางเดินไปเดินมาอยู่ตรงริมหน้าต่าง ไม่มีใจจะไปนั่งดูดอกไห่ถังที่อยู่ด้านนอกหน้าต่างเหล่านั้น กล่าวพึมพำกับตัวเองว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงยังไม่แพ้?”
ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ นางพลันรู้สึกไม่อยากไปเขาฉีผานแล้ว
นางกำนัลคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา กล่าวว่า “ฝ่าบาทจะเสด็จมาถึงแล้วเพคะ”
พระสนมหูสีหน้างุนงงเล็กน้อย กล่าวว่า “มิใช่ว่าจะเสด็จไปเขาฉีผานหรือ?”
นางกำนัลผู้นั้นมองนางอย่างลังเลเล็กน้อย กล่าวว่า “การประลองหมากล้อมจบลงแล้วเพคะ…”
พระสนมหูขึ้นเรื่องความใสซื่อไร้เดียงสา แต่นางกลับฉลาดเฉลียวเป็นยิ่งนัก เพียงมองสีหน้าของนางกำนัลก็คาดเดาได้ถึงผลลัพธ์ จึงอดอุทานตกใจออกมาไม่ได้ “เป็นไปได้ยังไง?”
……
……
หมากสีขาวของถงเหยียนเม็ดนั้นไม่ได้วางลงไปบนกระดาน หากแต่วางกลับลงไปเบาๆ ในโถใส่หมาก
แพ้ชนะตัดสินแล้ว
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
เสียงน้ำฝนที่หยดลงมาจากชายหลังคา ล้วนแต่ฟังดูใจหายใจคว่ำ
เสียงวิ้งดังขึ้น กลุ่มคนพลันแตกฮือ
มิใช้เสียงพูดคุย เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าควรจะคุยอะไร แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะวิจารณ์หมากกระดานนี้และผลการประลองที่ออกมาอย่างไร
เสียงเหล่านั้นล้วนแต่เป็นเสียงอุทานหรือไม่ก็เป็นคำเลียนเสียง
ถงเหยียนได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้ที่มีวิถีแห่งหมากล้อมแข็งแกร่งที่สุดในปัจจุบันนี้ ในสายตาของมหาบัณฑิตกัวและหลายๆ คนถึงขนาดมองว่าเขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์
แ
