ขึ้นมาได้ว่าโซ่กระบี่ได้ถูกเขาเอาไปใส่ไว้บนข้อมือของปีศาจจิ้งจอกที่ชื่อเสี่ยวเหอแห่งเมืองอิ้งเฉิงแล้ว ตอนนี้สือซุ่ยน่าจะออกจากหมู่บ้านไปแล้ว หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น ตอนที่กลับมายังคงเป็นเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่ อย่าได้เป็นเหมือนศิษย์พี่ของเขาเมื่อครั้งนั้นเลย
……
……
ร่างกายเหอจานกำยำ ดูเหมือนเมื่อครู่เขาจะนอนอยู่ในพุ่มหญ้า มิเช่นนั้นจะต้องถูกตนเห็นไปนานแล้ว
เขาปัดเศษหญ้าที่อยู่บนเสื้อผ้าออก ถือไหสุราเดินไปด้านหน้าถงเหยียน กวาดตามองขึ้นลง แลดูสงสัย
ท่าทีที่ถงเหยียนมีต่อเขาไม่เหมือนกับคนอื่น กล่าวว่า “นึกว่าครั้งนี้เจ้าจะไม่มา”
“มีเรื่องสนุกให้ดู ข้าย่อมต้องมาแน่นอน”
เหอจานยิ้มๆ พลางมองไปยังริมธาร
จิ๋งจิ่วและคนอื่นๆ อยู่ตรงนั้น
ถงเหยียนมองไปทางนั้น กล่าวว่า “เจ้าและข้าล้วนเป็นพวกบ้าคลั่ง ก็แค่เพิ่มมาอีกคนหนึ่งเท่านั้น มีอะไรให้ต้องสนใจ”
“หลายวันก่อนข้าได้เจอเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง แตกต่างจากพวกบ้าคลั่งอย่างพวกเราโดยสิ้นเชิง ข้าได้รับแรงบันดาลใจมาบ้าง จึงมีความก้าวหน้า”
เหอจานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าคิดว่าตอนนี้ข้าเอาชนะเจ้าได้”
ถงเหยียนกล่าว “อย่างนั้นหรือ?”
เหอจานกล่าว “ถ้าระดับของเจ้ายังเป็นเหมือนตอนที่อยู่เมืองซวงซานเมื่อปีที่แล้วล่ะก็”
ถงเหยียนกล่าว “อย่างนั้นปีนี้ก็ไม่มีหวังแล้วล่ะ”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็สืบเท้าเดินขึ้นเขาไปต่อ
เหอจานเดินตามฝีเท้าเขาไป กล่าวเซ้าซี้ต่อว่า “ถ้าไม่ลองดู ข้
