การประลองหมากล้อมวันนี้มิใช่เรื่องของจิ๋งจิ่วเพียงคนเดียว แล้วก็มิได้เป็นเรื่องของยอดเขาเสินม่อเท่านั้น หากแต่เกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของสำนักชิงซานทั้งสำนัก
“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ อีกประเดี๋ยวไว้จิ๋งจิ่วผ่านเข้ารอบสุดท้ายแล้ว พวกเราค่อยไปดูก็ยังมิสาย”
หนานว่างเดินไปบนบันไดหิน มองไปยังหมู่เขาที่อยู่ไกลออกไป กล่าวว่า “หากเขาแพ้ตั้งแต่เริ่ม…เช่นนั้นพวกเราจะไปทำไมให้ขายหน้าคนอื่น?”
เหล่าศิษย์ยิ่งจนปัญญา ในใจครุ่นคิดหรือว่าอาจารย์อาคิดว่าจิ๋งจิ่วจะสามารถเอาชนะยอดฝีมือทางวิถีหมากล้อมจำนวนมากขนาดนั้น แล้วเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าถงเหยียนในตอนสุดท้ายได้จริงๆ?
หนานว่างรู้ว่าเหล่าศิษย์กำลังคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้? ก่อนที่เขาจะเอาชนะกู้หาน และหักกระบี่ของกั้วหนานซาน หรือพวกเจ้าคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้?”
เหล่าศิษย์ได้ยินเช่นนี้จึงตกตะลึงเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าเป็นดั่งว่าจริงๆ ทันใดนั้นเกิดความรู้สึกเชื่อใจในตัวจิ๋งจิ่วขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด
……
……
บนเขาฉีผานวุ่นวายขึ้นมาเล็กน้อย เสียงพูดคุยดังขึ้นมา สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปยังที่ที่หนึ่ง
เมื่อเห็นสาวน้อยที่อยู่บนทางขึ้นเขาผู้นั้น กู่หยวนหยวนไหนเลยยังจะวางท่าทีไม่สนใจเหมือนก่อนนี้ได้ สีหน้าเขาตื่นเต้นจนถึงขีดสุด พลางกล่าวงึมงำกับตนเองขึ้นมา
“ศิษย์น้องตงเอ๋อร์มาได้ยังไง? คงไม่ใช่ว่านางจะเข้ามาในศาลาด้วยหรอกนะ?”
ความตื่น
