จะมองเห็นอะไรจากใบหน้าของเขา
จิ๋งจิ่วสบตานางอย่างสงบนิ่ง มิได้ลนลานและมิได้ถอยหนี
ผ่านมาแล้วหลายปี อดีตสาวน้อยที่ไร้เดียงสาและป่าเถื่อนได้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุขุมเยือกเย็น
ความรู้สึกทอดถอนใจเช่นนี้คล้ายเคยเกิดขึ้นมาแล้ว?
เขาครุ่นคิดเช่นนี้
หนานว่างเอ่ยออกมา
“เจ้าต้องชนะ”
น้ำเสียงของนางเฉยชา แต่ความรู้สึกกลับหนักอึ้ง
เพราะคำสามพยางค์นี้มิใช่การสนับสนุนและมิใช่การให้กำลังใจ หากแต่เป็นการร้องขอ
หนานว่างลุกขึ้นยืน จากนั้นเดินไปริมหน้าต่าง สายตามิรู้ทอดมองไปที่ใด ก่อนจะแค่นหัวเราะพลางกล่าว “มีคนคิดอยากจะแข่งกับพวกเรา เจ้าก็ต้องขยี้พวกมันให้ตาย ทำได้หรือเปล่า?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองจิ๋งจิ่ว
ท่าทีของหนานว่างนั้นแข็งกร้าว นางไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วจะตอบสนองออกมาอย่างไร
การตอบสนองของจิ๋งจิ่วนั้นเรียบง่าย “ได้”
เขารู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้วแน่ๆ
สำนักชิงซานมีรากฐานมายาวนานแค่ไหน มีความมั่นใจเพียงใด ไม่มีทางที่จู่ๆ จะมาให้ความสำคัญกับการประลองหมากล้อมเพียงเพราะฮ่องเต้จะเสด็จมาทอดพระเนตรการประลองแน่
……
……
ในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยทุกครั้งจะมีประเด็นที่ต้องหารือกัน นั่นก็คือสัดส่วนทรัพยากรที่จะจัดสรรให้กับสำนักต่างๆ ในช่วงเวลาอีกหลายปีหลังจากนี้
เดิมเรื่องแบบนี้มันควรจะตกลงเรียบร้อยตั้งแต่ก่อนงานชุมนุมจะเริ่มแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ๆ สำนักกระบี่ซีไห่กลับเสนอความเห็นที่แตกต่างออกไป
นี่คือเรื่อง
