มีดอกบัวอะไรที่ไหนกัน？
ดอกท้อก็ไม่มี ที่มีล้วนแต่เป็นโลหิต หยดเป็นดวงๆ กระจายอยู่บนตัวเขา
เทียนจิ้นเหรินทรุดนั่งลงไปกับพื้น ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ทั่วทั้งร่างชโลมไปด้วยโลหิต ดูน่าอนาถยิ่งนัก
เด็กรับใช้เองก็มิได้จากไปไหน ที่แท้ยืนอยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด สีหน้าตระหนกตกใจพลางตะโกนขึ้นมา “ท่านอาจารย์! ท่านเป็นอะไรขอรับ!”
โลหิตสองสายไหลออกมาจากดวงตาของเทียนจิ้นเหริน สีหน้าเขายิ่งดูขาวซีด
เสียงของเขาแผ่วเบาจนถึงที่สุด “ไปกันเถอะ”
แค่มีชีวิตรอดออกไปได้ ก็ถือว่าฉานจึเมตตาแล้ว
แต่แน่นอน หากก่อนหน้านี้เขามิได้สติขึ้นมา ยังคงดึงดันโจมตีใส่รูปปั้นเทพยดาที่กระจัดกระจายเต็มท้องฟ้า เช่นนั้นการโจมตีเหล่านั้นก็จะตกลงมาบนใจแห่งเต๋าของตัวเอง
ต่อให้เขายังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ต้องกลายเป็นคนปัญญาอ่อนอย่างแน่นอน
เด็กรับใช้มิกล้ากล่าวกระไร พยุงเขาออกไปนอกวัดจิ้งเจวี๋ย
เทียนจิ้นเหรินมิได้กลับไปยังสวนดอกเหมยเก่า หากแต่เดินทางออกไปจากเมืองเจาเกอ
สภาวะการบำเพ็ญเพียรของเขาเสียหายอย่างหนัก ภายในสิบปีไม่สามารถทำนายความลับสวรรค์ได้อีก
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือจิตใจของเขาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ไม่รู้เมื่อไรจึงจะฟื้นคืนเป็นปกติ
สายน้ำและเสียงอ่านหนังสือในสำนักปัญญาชนไป๋ลู่จะช่วยเขาสงบจิตใจได้หรือเปล่า?
เมื่อเทพกระบี่ที่อยู่ริมทะเลตะวันตกผู้นั้นทราบเรื่องนี้ เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?
……
……
ข่าวเทียนจิ้นเหรินเดินทา
