ที่สังเกตเห็นว่ามือขวาของจิ๋งจิ่วที่อยู่ด้านล่างของเก้าอี้ไม้ไผ่กำลังขยับเล็กน้อย
นี่ทำให้นางคิดถึงหลายๆ วันที่อยู่ในชิงซาน
ในวันเวลาเหล่านั้น จิ๋งจิ่วจะนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่แบบนี้ หว่างนิ้วคีบเม็ดทรายเอาไว้ พรางครุ่นคิดว่าควรจะวางเอาไว้ในตำแหน่งไหนของจานกระเบื้องดี
วันนี้ เขาคิดคำตอบได้แล้วอย่างนั้นหรือ?
“ข้าแพ้แล้ว”
การครุ่นคิดอันยาวนานของมหาบัณฑิตกัวไม่มีคำตอบ
เขาถอนหายใจ ยอมรับผลลัพธ์
เสียงของเขาฟังดูค่อนข้างเหนื่อยล้า แต่ที่มากกว่านั้นคือความผ่อนคลายเหมือนยกภูเขาออกจากอก พูดอีกอย่างก็คือปลดเปลื้อง
บนถนนมีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมา ก็จะเงียบสงบลงอย่างรวดเร็ว
สายตาของพวกเขาเลื่อนจากบนกระดานไปยังใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามผู้นั้น
หมากดำขาวกระจายตัวอยู่บนกระดาน นี่คือการระบายอย่างไร้กฎเกณฑ์ของสีสองสี มีความรู้สึกงดงามที่แปลกใหม่อย่างหนึ่ง คล้ายเป็นการมีอยู่ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับพึ่งพาอาศัยกัน ก่อนจะดับสลายลงไปพร้อมกัน
การเดินของหมากดำหนักแน่น คล้ายภูเขาอันหนักอึ้ง ไม่สามารถก้าวข้ามไปได้
แต่หมากขาว…กลับมิได้อยู่บนพื้น มันคล้ายกับหมู่ดวงดาราที่กระจัดกระจายอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ทางตะวันออกมีอยู่สองสามดวง ทางตะวันตกมีอยู่สิบกว่าดวง ดูเหมือนสะเปะสะปะ แต่ในนั้นกลับมีกฎเกณฑ์ของมันอยู่
กฎเกณฑ์แบบนั้นน่าพิศวงเป็นยิ่งนัก คล้ายกับหลักเหตุผลที่เป็นจริงที่สุดบนโลกนี้ ยากที่จะเข
