ตี แทนที่จะใช้การปลูกเศษจิตจำแนกลงไปอย่างเงียบๆ เขาคงจะบดขยี้จิ๋งจิ่วได้อย่างง่ายดาย
แต่เขาดันเลือกใช้พลังของจิตมาเล่นงานจิ๋งจิ่ว นั่นคือการหาเรื่องใส่ตัว หรือเรียกได้ว่ารนหาที่ตาย
เมื่อมองไปในแผ่นดินเฉาเทียน พลังจิตของเขานั้นเหนือกว่ายอดฝีมือจำนวนมาก เรียกได้ว่าลึกล้ำจนมิอาจประมาณได้ แต่เขากลับยังมิอาจเป็นคู่มือของจิ๋งจิ่วได้
แต่แน่นอน จิ๋งจิ่วเองก็จ่ายค่าตอบแทนไปบ้างเหมือนกัน
ในตอนที่เดินออกมาจากกระท่อมเก่า เขาหยิบกระดาษขาวปึกนึงมาจากบนโต๊ะ
ระหว่างที่เดินออกไปนอกป่าเหมย เขาใช้กระดาษเหล่านั้นเช็ดปากตัวเองไม่หยุด ไม่นานกระดาษเหล่านั้นก็ถูกโลหิตย้อมจนกลายเป็นสีแดง
เขาได้รับบาดเจ็บไม่เบา มิเช่นนั้นเขาคงจะปล่อยกระบี่สังหารเทียนจิ้นเหรินตรงนั้นไปแล้ว
ที่เขาเดินออกมาอย่างเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ ดูคล้ายสบายเป็นธรรมชาติ นั่นเป็นเพราะเขาต้องการข่มขวัญให้อีกฝ่ายหวาดกลัว
ทุกคนรวมไปถึงเซ่อเซ่อต่างออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงเจ้าล่าเยวี่ยที่ยังรออยู่ด้านนอกป่าเหมย
เมื่อเห็นใบหน้าของจิ๋งจิ่วขาวซีดเล็กน้อย เจ้าล่าเยวี่ยพลันเลิกคิ้วขึ้นมา
มิรอให้นางเอ่ยปาก จิ๋งจิ่วพลันถามคำถามหนึ่งขึ้นมา
“เจ้ามองว่าความสัมพันธ์ของลั่วไหวหนานกับชายหนุ่มชุดแพรผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”
เจ้าล่าเยวี่ยกำลังครุ่นคิดเรื่องของเขา เมื่อได้ยินคำถามนี้จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “ลั่วไหวหนานแสร้งจงใจทำเป็นไร้มารยาท”
นางพอจะเดาถึงสถ
