คนส่วนมากต่างคิดว่าที่เทียนจิ้นเหรินป่วยหนัก เป็นเพราะเขาคิดอยากจะใช้วิชาคำนวณความลับสวรรค์มากล่อมเจ้าสำนักอู๋เอินเหมิน จึงทำให้สูญเสียเรี่ยวแรงไปเป็นจำนวนมาก
เวลานั้นเด็กรับใช้อยู่ด้านนอกประตู เขาพอจะคาดเดาได้ว่าความจริงของเรื่องราวนั้นมิได้ง่ายดายเช่นนั้น แต่เขาย่อมไม่มีทางพูดออกไป
วันนี้ เขาสัมผัสได้ถึงความเงียบที่เงียบสงัดเช่นนั้นอีกครั้ง
หรือว่าท่านอาจารย์กำลังจะทำอะไร?
แต่จิ๋งจิ่วผู้นั้นเป็นเพียงศิษย์รุ่นหลังของสำนักชิงซานเท่านั้นมิใช่หรือ?
……
……
ความว่างเปล่าหยุดนิ่ง
เสียงหายไป
เหล่านี้ล้วนแต่เป็นเพียงสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นภายนอกเท่านั้น
พูดอีกอย่างก็คือสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นภาพลวงตาที่จิตจำแนกอันแข็งแกร่งสร้างขึ้นมา
การหยุดนิ่งของเวลาที่แท้จริงจะต้องทำให้การเคลื่อนไหวทั้งหมด หรือแม้กระทั่งการเคลื่อนไหวภายในร่างกายล้วนแต่หยุดนิ่งลง
อาทิเช่นความคิด
ในตอนนั้น จิ๋งจิ่วกำลังคิดถึงเรื่องบางเรื่องอยู่
ในตอนที่สายตาของเขามองไปยังดวงตาสีขาวของเทียนจิ้นเหริน ความเร็วในการครุ่นคิดของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเชื่องช้าลง จากนั้นก็ยิ่งช้าลงเรื่อยๆ
ถึงแม้ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ความเร็วในการคิดของเขาก็ไม่มีทางหยุดนิ่งลงจริงๆ ก็ตาม แต่ความคลาดเคลื่อนที่เกิดจากความเร็วในการคิดและความเร็วในการไหลของเวลาที่แท้จริงจะทำให้เขาพลาดเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นไปหลายเรื่อง
