เศษจิตจำแนกนี้ไหลไปตามเส้นลมปราณของเขาอย่างไร้ซุ่มเสียง จนมาถึงทะเลแห่งการรับรู้ของเขา จากนั้นตกลงบนต้นไม้แห่งเต๋าอย่างเงียบๆ
จิ๋งจิ่วเกิดความรู้สึกระแวดระวังตัวขึ้นมา
เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ร้ายแรงอย่างมาก
นับตั้งแต่ที่เขาย่ำลงไปในแม่น้ำแห่งเต๋าอีกครั้ง นี่คือสถานการณ์ที่อันตรายที่สุดที่เขาได้เผชิญมา เรียกได้ว่าน่ากลัวกว่าตอนที่ถ้ำปลอมของจิ่งหยางเปิดออก แล้วฟางจิ่งเทียนที่เป็นเจ้าแห่งยอดเขาซีไหลพบเขาเสียอีก
เศษจิตจำแนกนั้นดูเหมือนไม่มีเจตนาร้ายอะไร แต่มันอาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงได้ทุกเมื่อ สามารถปนเปื้อนต้นไม้แห่งเต๋าได้อย่างง่ายดาย ทำให้โอสถกระบี่เสียหาย ขัดขวางการบำเพ็ญเพียรของเขาอย่างเงียบๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัว หรืออาจจะทำให้ใจแห่งเต๋าของเขาหวั่นไหว ส่งผลกระทบต่อเขาในตอนที่ต้องทำการต่อสู้ที่สำคัญที่สุด…แต่เขากลับไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้
สิ่งที่ทำให้จิ๋งจิ่วรู้สึกตื่นตัวมากที่สุดก็คือ หากเศษจิตจำแนกนี้อยู่ในร่างกายของตัวเอง มันอาจจะค้นพบความลับของเขาก็เป็นได้
สมแล้วที่เป็นเทียนจิ้นเหริน วิธีการแบบนี้เรียกได้ว่าลี้ลับจนไม่มีใครที่จะรู้ตัวได้
หากเขาใช้วิธีแบบนี้กับคนข้างกาย อย่าว่าแต่ลั่วไหวหนานกับเจ้าล่าเยวี่ยเลย ต่อให้เป็นผู้อาวุโสของสำนักชิงซานและสำนักจงโจว หรือกระทั่งสมณะชั้นสูงของวัดกั่วเฉิงก็อาจจะติดกับได้เช่นกัน
