เทียนจิ้นเหรินค่อยๆ กล่าวว่า “คำถามของลั่วไหวหนานเหมือนกับเจ้า แล้วก็แปลกประหลาดอยู่นิดหน่อย”
……
……
หน้าต่างเปิดอยู่ กลิ่นธูปภายในห้องยังคงอบอวล บนกระดาษเพิ่งจะเขียนตัวหนังสือลงไปแถวหนึ่ง น้ำและน้ำหมึกกำลังแยกตัวออกจากกัน
ลั่วไหวหนานยืนอยู่ด้านหน้าโต๊ะ ท่าทางดูเคารพ กล่าวชมไปหลายประโยค ได้รับการตอบกลับมา ก่อนจะกล่าวชมอีกครั้ง ราวกับตนเองไม่เคยใช้หมึกสุกมาก่อน
ส่วนเรื่องที่เทียนจิ้นเหรินมองไม่เห็น แต่เหตุใดจึงสามารถเขียนพู่กันจีนได้งดงามเช่นนี้ เขามิได้ถามมันออกไปเหมือนกับจิ๋งจิ่ว
สิ่งที่เขาถามคือ “ผู้อาวุโสดูคนมามากมายนับไม่ถ้วน ท่านกำลังดูสิ่งใดอยู่กันแน่?”
เทียนจิ้นเหรินกล่าว “สิ่งที่ข้าดูคืออดีตและอนาคต”
ลั่วไหวหนานนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถามขึ้นมาอีกครั้งว่า “ข้ายังอยากจะถามว่าอากาศของแคว้นเสวี่ยเป็นอย่างไรบ้าง”
เทียนจิ้นเหรินหลับตา มิรู้ว่ากำลังคิดคำนวณอยู่ หรือกำลังลังเลว่าสามารถเผยความลับของสวรรค์ได้หรือไม่
“หลายปีมานี้แคว้นเสวี่ยอากาศหนาวเย็นมาก น่าจะหนาวเย็นไปอีกนาน”
“ยาวนานเหมือนช่วงเวลาที่หม้อไฟเป็นที่นิยมอยู่ในหมิงตู?”
“ถูกต้อง อย่างน้อยก็มากกว่าหนึ่งร้อยปี”
ครั้นได้ยินคำตอบนี้ บนใบหน้าของลั่วไหวหนานก็มีรอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นมา เขากล่าวว่า “เช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวลแล้ว ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมาก”
