ลั่วไหวหนานเองก็ไม่ได้ถามถึงเรื่องของตน สิ่งที่เขาสนใจคือเผ่าพันธุ์มนุษย์
คำถามแรกนั้นไม่นับ เขาใช้คำถามสองข้อหลังทำให้ตนเองได้รับคำตอบที่ต้องการอย่างชาญฉลาด
อากาศของแคว้นเสวี่ยและหม้อไฟของหมิงตูก็ยังดำเนินไปอีกร้อยปี เช่นนั้นตอนนี้มนุษย์ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลใจ
……
……
คำถามของลั่วไหวหนานไม่ได้เหนือไปจากที่จิ๋งจิ่วคิดเอาไว้
เช่นนั้นเจ้าล่าเยวี่ยล่ะ?
เทียนจิ้นเหรินกล่าว “นางยืนอยู่ตรงหน้าข้า ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้าย…ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา”
จิ๋งจิ่วคล้ายครุ่นคิดอะไรอยู่
เทียนจิ้นเหรินกล่าว “ต่อไป เจ้ายังเหลืออีกสองคำถาม”
“ในเมื่อนางมิได้ถาม เช่นนั้นข้าก็ไม่ถามแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้นทั้งท่านและข้าต่างทราบดี ที่ท่านให้ข้าเข้ามา มิใช่เป็นเพราะอยากฟังข้าถามท่าน หากแต่เป็นเพราะท่านอยากถามข้า”
เทียนจิ้นเหรินค่อยๆ ยืนขึ้นมา มองออกไปนอกหน้าต่าง มิรู้ว่ามองไปที่ใด แล้วก็ไม่รู้ว่าเขาที่ดวงตามืดบอดทั้งสองข้างจะมองเห็นอะไร
จิ๋งจิ่วกล่าว “เป็นเจี้ยนซีไหลที่ต้องการถาม หรือว่าฮ่องเต้ หรือเป็นผู้ใดในสำนักชิงซาน?”
เทียนจิ้นเหรินกล่าว “จริงอยู่ที่ข้าได้รับไหว้วานมา แต่ข้าไม่มีทางบอกเจ้าว่าเป็นใคร เพราะเจ้าได้ทิ้งคำถามสองข้อสุดท้ายไปแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เช่นนั้นทำไมท่านถึงคิดว่าข้าจะตอบคำถามท่าน?”
