แต่แน่นอนว่า เจ้าของเสียงนี้อาจจะไปได้ยินอะไรบางอย่างมาจากที่ไหนสักแห่ง จึงใช้ประเด็นนี้มาเล่นละครหลอกลวง แล้วก็อาจเป็นไปได้ว่าคนผู้นี้ต้องการจะใช้คำถามนี้มายั่วยุเขา แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร จิ๋งจิ่วก็รู้ว่าตนเองควรจะไปพบอีกฝ่ายเสียหน่อยแล้ว
……
……
เมื่อเดินเข้าไปในกระท่อมเก่า มองตามตะไคร่น้ำสีเขียวเข้าไป ด้านในมีห้องเก่าๆ อยู่ห้องหนึ่ง การตกแต่งดูเรียบง่าย มีชามใส่น้ำฮวาสุ่ย[1]วางอยู่ข้างหน้าต่างชามหนึ่ง มีม่านที่ทำจากฟางผืนหนึ่งกั้นเอาไว้กึ่งกลาง
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปในห้อง ม่านที่ทำจากฟางลอยขึ้นมาทั้งที่ไม่มีลม ก่อนจะมัดเข้ากับเสาด้วยตัวมันเอง ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าดูค่อนข้างมหัศจรรย์ แต่เขากลับไม่เหลือบมองดูเลยแม้แต่นิดเดียว
ม่านเลิกขึ้น กลิ่นธูปลอยมาก่อน จากนั้นถึงจะเป็นภาพที่อยู่ตรงหน้า
ควันอันเบาบางคล้ายม่านหมอกลอยออกมาจากธูป ก่อนจะสลายหายไปในอากาศ
คนผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะ ผมขาวเป็นดอกเลา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ดวงตาทั้งสองข้างหลุบลึก ไม่รู้มืดบอดมานานเท่าไร ดูลึกล้ำยากหยั่งถึง ทั้งยังยากที่จะบรรยายได้
บนโต๊ะนอกจากกระถางธูป ยังมีกระดาษ มีจานฝนหมึก น้ำหมึกในจานฝนหมึกสะท้อนแสงอาทิตย์ ในความมืดและความสว่าง คล้ายไม่มีการแบ่งแยกสีดำขาว
ในมือชายชราถือพู่กันขนหิมะเอาไว้ด้ามหนึ่ง กำลังเขียนอะไรบางอย่างอยู่
