พู่กันขนหิมะทำขึ้นมาจากขนอันละเอียดอ่อนตรงด้านนอกใบหูของปีศาจยักษ์แคว้นเสวี่ย หาได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะหลายปีมานี้ที่มีได้ทำสงครามกับแคว้นเสวี่ย พู่กันขนหิมะก็ยิ่งหาได้ยากขึ้น
แต่พู่กันที่ล้ำค่าเช่นนี้เมื่อมาอยู่ในมือของชายชรา ก็ยังดูคล้ายพู่กันขนกระต่ายที่ธรรมดาที่สุด
เป็นเพราะสีหน้าท่าทางของชายชราดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ไม่ได้สนใจอะไรในพู่กันเลย
อาจเป็นเพราะดวงตาของเขามืดบอด มองไม่เห็นขนอันละเอียดอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ แต่ความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้นก็คือเขารู้แจ้งในฟ้าดินมานานแล้ว นับประสาอะไรกับพู่กันด้ามหนึ่ง?
จิ๋งจิ่วเดินไปหน้าโต๊ะ มองไป
จริงอยู่ที่น้ำหมึกที่อยู่ในจานฝนหมึกมองไม่เห็นว่าข้นหรือจาง แต่เมื่อถูกขนหิมะดูดเข้าไปแล้วลากลงไปบนกระดาษ มันกลับดูชัดเจนยิ่งนัก
นี่คือหมึกสุก
หมึกสุกคือหมึกที่วางทิ้งเอาไว้คืนหนึ่ง น้ำกับน้ำหมึกค่อยๆแยกตัวออกจากกัน เมื่อถูกปลายพู่กันเขียนลงไปบนกระดาษ จะให้ความรู้สึกงดงามที่แตกต่างออกไป
บนตัวอักษรนอกจากจะมีหมึกสีดำแล้ว ยังมีรอยน้ำซึมอยู่อีกหลายส่วนด้วย คล้ายกับร่มกระดาษที่อยู่ใต้สายฝน หรือคล้ายหญิงสาวที่มุมขมับมีหยดน้ำแต้มอยู่
ดูแล้วงดงามอย่างมาก แต่หมึกสีดำและน้ำกลมกลืนอาศัยกัน ตัวอักษรจึงดูไม่ชัดเจน
จิ๋งจิ่วมองดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ยจนเบื่อแล้ว ดังนั้นจึงไม่ชื่นชอบ
ไม่ชอบก็ส่วนไม่ชอบ แต่ตัวอักษรนี้เขียนได้ดีจริงๆ
“เขียนได้ไม่เลว”
เขากล่าว
