พระสนมหูกล่าวว่า “สาวน้อยอย่างเจ้ามีคำถามอะไรต้องรีบถามอย่างนั้นหรือ?”
“แล้วท่านล่ะ?” สาวน้อยยิ้มเยาะพลางกล่าว “ท่านมานี่ก็เพราะคิดอยากจะให้กำเนิดโอรสแก่ฝ่าบาท เรื่องแบบนี้มีอะไรให้ถามอีก เรื่องแบบนี้มันต้องลงมือทำต่างหาก”
คำพูดนี้เอ่ยออกไป บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
ทุกคนต่างทราบดีว่าพระสนมเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทเสินหวง ได้รับการดูแลเอาใจใส่ไม่มีเสื่อมคลาย เป็นหมายเลขหนึ่งภายในวังอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวก็คือ…นางไม่มีลูก
แต่เรื่องแบบนี้ ต่อให้ทราบก็ต้องเก็บไว้ในใจ ใครบ้างจะพูดออกมาตรงๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือพูดต่อหน้าพระสนม
พระสนมรู้สึกโกรธขึ้นมา แต่ยังคงอดกลั้นเอาไว้ ดวงตาขยับเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “เด็กน้อยเอ๋ย เจ้ารู้เรื่องมีลูกอะไรพวกนี้ด้วยอย่างนั้นหรือ แล้วต้องทำอย่างไรล่ะ?”
ในขณะที่พูด ริมฝีปากและฟันของนางบดกันเบาๆ ดวงตาแวววาว แผ่กระจายเสน่ห์ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
หญิงสาวแห่งสำนักเสวียนหลิงมิค่อยสบอารมณ์
สาวน้อยใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย ถ่มน้ำลายออกมาคำหนึ่ง พลางกล่าวว่า “นังปีศาจจิ้งจอก!”
จิ๋งจิ่วคิดในใจ เจ้าพูดถูกต้องแล้ว
สภาวะการบำเพ็ญเพียรของพระสนมหูลึกล้ำกว่าเสี่ยวเหอที่อยู่เมืองไห่โจว แม้แต่เจ้าล่าเยวี่ยเองก็มองร่างที่แท้จริงของนางไม่ออก แต่ไหนเลยจะรอดพ้นดวงตาของเขาไปได้
