แต่เวลาผู้บำเพ็ญพรตกลับมายังบ้านในโลกปุถุชนก็มักจะมีความรู้สึกไม่เคยชินต่างๆ นาๆ เมื่อคนในครอบครัวค่อยๆ แก่ชราจากนั้นตายลงไป ความรู้สึกไม่เคยชินเหล่านี้จึงจะสิ้นสุดลง
ในตอนนั้น ผู้บำเพ็ญพรตจึงจะถือว่าเหยียบไปบนเส้นทางของตัวเองอย่างแท้จริง
เจ้าล่าเยวี่ยนึกว่าความรู้สึกในเวลานี้มาจากปัญหาอมตะของโลกแห่งการบำเพ็ญพรตเช่นนี้ จึงมิได้คิดอะไรมาก แต่ไม่นานนางก็ได้รับคำตอบที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงจากจิ๋งจิ่ว
“พวกเขามิใช่ครอบครัวที่แท้จริงของข้า ตัวตนของข้าล้วนแต่ถูกสร้างขึ้นมา”
จิ๋งจิ่วเชิญนางมาที่นี่ มิเคยมีความคิดที่จะปิดบังนาง
เจ้าล่าเยวี่ยตกตะลึง กล่าวว่า “จากนั้น?”
“ไม่มี ข้าเพียงอยากบอกเจ้าเท่านั้น”
จิ๋งจิ่วมองผมที่ยุ่งเหยิงของนาง เห็นได้ชัดว่าไม่มีคนจัดการให้ จึงกล่าวถามว่า “สาวใช้ในบ้านล่ะ?”
“ไม่ชินเวลามีใครมาอยู่ข้างๆ”
เจ้าล่าเยวี่ยลูบผมของตัวเองอย่างง่ายๆ ผมยิ่งเปลี่ยนเป็นยุ่งเหยิงขึ้น
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ ก่อนจะหยิบเอาหวีไม้จันทราส่งให้นาง
เจ้าล่าเยวี่ยรับเอาหวีมาหวีผมตัวเอง เส้นผมสีดำพลันเรียบลื่นขึ้นมา จึงกล่าวว่า “หวีนี้ใช้ดีจริงๆ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เมื่อคืนข้าไปหาเจวี่ยนเหลียนเหรินมา”
สายตาเจ้าล่าเยวี่ยเปลี่ยนเป็นแหลมคมขึ้นมา กล่าวถามว่า “จากนั้น?”
“ไม่มี ขอเพียงอยากบอกเจ้าเท่านั้น” จิ๋งจิ่วกล่าว
