เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “อย่างนั้นเมื่อไรเจ้าถึงจะบอกข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของเจ้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “วันหลัง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เหตุใดเจ้าต้องเอาแต่หลบหน้าหนานว่าง?”
หนานว่างคือชื่อจริงของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรง
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “วันหลัง”
ไม่มีกับวันหลังเป็นสองคำที่ปรากฏขึ้นมาบ่อยที่สุดในบทสนทนานี้
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกหงุดหงิด กล่าวว่า “อย่างนั้นเจ้าเรียกข้าออกมาทำอะไร?”
“ข้าจะบอกความลับเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “บ้านหลังนี้ลู่กั๋วกงเป็นคนจัดหามาให้ ที่นี่สามารถติดต่อเขาได้”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “นี่เป็นแผนการที่เตรียมเอาไว้ก่อนปรมาจารย์อาจิ่งหยางจะบรรลุกลายเป็นเซียน?”
ตอนนี้เมื่อได้ยินชื่อจิ่งหยางสองพยางค์นี้ จิ๋งจิ่วสามารถรักษาความสงบนิ่งได้แล้ว เขากล่าวว่า “ท่านกังวลว่าจะเกิดเรื่อง จึงเหลือทางหนีทีไล่เอาไว้ บ้านหลังนี้ แล้วยังมีเจ้า….ข้า”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “ข้าไม่เข้าใจ ในเมื่อปรมาจารย์อารู้อยู่ก่อนแล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เหตุใดยังดึงดันที่จะบรรลุกลายเป็นเซียน?”
จิ๋งจิ่วเองก็นิ่งเงียบไปครู่เช่นกัน จากนั้นกล่าวว่า “ความเย้ายวนของการบรรลุ อาจจะยากเกินจะทนได้กระมัง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ลู่กั๋วกงมีชื่อเสียงอยู่ในราชสำนัก สามารถเชื่อถือได้?”
