จิ๋งจิ่วหยิบเอาป้ายไม้ส่งให้นาง พลางกล่าวว่า “ใช่ หากเจ้าหรือครอบครัวเจ้ามีปัญหาในเมื่อเจาเกอ ก็ให้เอาป้ายไม้นี้มาหาเขาที่นี่ กลไกอยู่บนหินข้างประตู ข้าได้ทำสัญลักษณ์ของยอดเขาเสินม่อเอาไว้แล้ว เจ้าใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ตรวจดูก็จะเห็นมันเอง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “กระบี่มิคำนึงเจ้าให้ข้า ป้ายไม้เจ้าก็ให้ข้า แล้วเจ้ามีอะไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเพียงแต่เกียจคร้านที่จะไปจัดการเรื่องเหล่านี้ เลยให้เจ้าจัดการแทน”
เจ่าล่าเยวี่ยกล่าว “เหมือนกับตอนที่ขึ้นเขาเสินม่อ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ใช่”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิด ก่อนจะรับเอาป้ายไม้มาพลางกล่าวว่า “ได้ แต่หากข้าเดินไม่ไหว เจ้าอย่าลืมพาข้าไปด้วยล่ะ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “แน่นอน”
“งานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งนี้ สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยส่งศิษย์หญิงที่ชื่อกั้วตงมา ดูลึกลับยิ่งนัก มิเคยมีผู้ใดเคยเห็นหน้ามาก่อน ได้ยินว่าเป็นศิษย์ก้นกุฏิของเหลียนซานเยวี่ย”
เจ้าล่าเยวี่ยพลันกล่าวขึ้นมา
จิ๋งจิ่วไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงแสดงออกว่าใส่ใจถึงขนาดนี้ด้วย เพราะที่ผ่านมานางไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้มาก่อน
“ได้ยินว่าเมื่อครั้งอดีต ความสัมพันธ์ของปรมาจารย์อากับเหลียนซานเยวี่ยมีปัญหานิดหน่อย? เคยประมือกันหลายครั้งด้วย?”
ตอนที่กล่าวประโยคนี้ นางจ้องมองไปยังดวงตาของจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด ก่อนจะกล่าวว่า “ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน…มีปัญหาจริงๆ แล้วก็เคยประมือจริงๆ”
