—-อันดับหนึ่งในการแข่งหมากล้อมของงานเลี้ยงซื่อไห่ พลังแห่งการคำนวณน่าตกใจ แต่ยังเป็นผู้เล่นระดับต้นอย่างเห็นได้ชัด แม้นปีนี้จะก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่มีทางได้เห็นวิถีอันกว้างใหญ่ได้
ช่วงเวลารุ่งเช้า จิ๋งจิ่วตื่นขึ้นมา ใช้เพลิงกระบี่ล้างหน้า จัดระเบียบเสื้อผ้า เดินออกมาจากห้อง มายังโถงด้านนอก
คนครอบครัวนั้นกำลังรับประทานอาหารเช้า เป็นโจ๊กเปล่าและหมั่นโถวอย่างง่ายๆ เกี๊ยวน้ำผักกวางตุ้งที่อยู่ในชามใหญ่ตรงกลางดูค่อนข้างน่าอร่อย
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วลุกขึ้นต้อนรับ ก่อนกล่าวถามอย่างระมัดระวังว่า “จะกินหน่อยไหม?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไม่ต้อง อีกประเดี๋ยวจะมีแขกมาหาข้า เลยมาบอกพวกเจ้าไว้หน่อย มิต้องวิตกกังวล”
ครอยครัวนี้อาศัยอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานี้ ในวันเวลาปกติย่อมต้องมีเพื่อสนิทมาหาที่บ้านบ้าง แต่เมื่อคิดถึงว่าแขกที่มาในวันนี้คือแขกของจิ๋งจิ่ว แล้วจะไม่ให้พวกเขาวิตกกังวลได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นปู่ที่อายุมากผู้นั้นหรือสามีภรรยาวัยกลางคนคู่นั้นก็ล้วนแต่เผยใบหน้าที่ดูร้อนใจขึ้นมา ในใจครุ่นคิดอีกประเดี๋ยวควรจะทำอย่างไร
มีเพียงเด็กน้อยคนนั้นที่มิได้รับรู้ถึงบรรยากาศภายในครอบครั้ว สายตาจ้องมองจิ๋งจิ่ว ดวงตากลิ้งกรอกไปมาอย่างรวดเร็ว รู้สึกสงสัยใคร่รู้ ในใจครุ่นคิดคนผู้นี้คืออาคนเล็กอย่างนั้นหรือ?
“แขกผู้นั้นมิต้องต้อนรับ ทำตัวตามสบายก็พอ”
