หลังนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เสียงของฉานจึดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ครานั้นอาตมาช่วยพระองค์เป็นเพราะเมตตาแลวาสนา วันนี้โชควาสนาพระองค์เต็มเปี่ยม ไยต้องโลภมากอีก? มีวาสนาค่อยพบกันดีกว่า”
เหอกั๋วกงเข้าใจความหมาย จึงมิกล้ากล่าวอะไรอีก
……
……
ด้านนอกวัดจิ้งเจวี๋ยมีป่าต้นเจดีย์ ในป่ามีรถม้าจำนวนหลายคันจอดอยู่ ดูเรียบง่ายไม่สะดุดตา แต่เมื่อดูจากจำนวนองครักษ์ที่อยู่รายรอบ ก็จะรู้ได้ว่าสถานะของคนที่อยู่ในรถมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
ลมแผ่วเบาพัดมาพร้อมกับหยาดฝนละเอียดเล็ก แม้นจะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่ยังคงรู้สึกหนาวเย็น
ขันทีผู้หนึ่งเดินออกมาจากในรถ บอกให้เหล่าองครักษ์กลับไปหลบฝนบนรถได้
ที่นี่คือวัดจิ้งเจวี๋ย ตอนนี้ในวัดมีสมณะสูงศักดิ์ของวัดกั่วเฉิงอยู่หลายสิบรูป ไหนเลยจะต้องให้องครักษ์เหล่านี้มาคอยเฝ้าระวังอีก
“เป็นเพราะพระสนมทรงมีเมตตา กระทั่งเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ยังทรงใส่พระทัย”
นางกำนัลอาวุโสคนหนึ่งที่อยู่ในรถกล่าวประจบประแจง
ข้างหน้าต่างนั่งไว้ด้วยโฉมสะคราญผู้หนึ่ง ใบหน้าสวยสดงดงาม แววตาขณะกะพริบตามีเสน่ห์ดึงดูดยิ่งนัก แต่ก็ให้ความรู้สึกไร้เดียงสา มีความเย้ายวนบางอย่างที่ทำให้บุรุษยากจะปฏิเสธได้
นางก็คือหูกุ้ยเฟยผู้ซึ่งเป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลวงในช่วงหลายปีมานี้
