ทหารที่เฝ้าประตูเมืองรับเอาใบผ่านทางที่เปียกชื้นเล็กน้อยมาจากมือเขา พลางกล่าวถามว่า “มาจากไหน? มาเมืองเจาเกอทำไม?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “กลับบ้าน”
……
……
จากการตรวจสอบของยอดเขาซั่งเต๋อ บ้านของจิ๋งจิ่วอยู่ที่เจาเกอ
และในความเป็นจริง บ้านของเขาก็อยู่ที่เจาเกอจริงๆ
หลังผ่านมายี่สิบปี เขากลับมาที่เมืองเจาเกออีกครั้ง ความรู้สึกทอดถอนใจลดน้อยลงกว่าครั้งที่แล้วมาก
ครั้งที่แล้วเมืองเจาเกอต้อนรับเขาด้วยหิมะฤดูหนาว ส่วนครั้งนี้สิ่งที่ต้อนรับเขาคือฝนฤดูใบไม้ผลิ
เขาเคยเรียนรู้คำพูดมาประโยคหนึ่งตอนที่อยู่ในหมู่บ้าน — ฝนฤดูใบไม้ผลิมีค่าดั่งน้ำมัน
สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองเจาเกอแล้ว ฝนฤดูใบไม้ผลิก็คล้ายน้ำมันเช่นกัน มันทำให้พื้นถนนหินเปียกลื่น น่าหงุดหงิดเป็นยิ่งนัก
แต่แน่นอน ฝนฤดูใบไม้ผลิก็ทำให้นักกวีแต่งบทกวีที่ยอดเยี่ยมขึ้นมาได้หลายบท
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจในศิลปะทั้งสี่ แล้วก็ย่อมเขียนกลอนไม่เป็นเช่นกัน แต่เขาชื่นชอบฝนฤดูใบไม้ผลิ
ไม่ว่าจะเป็นฝนฤดูใบไม้ผลิที่ตกลงบนเรืออูเผิง หรือว่าตกลงบนชายหลังคา หรือว่าตกลงบนหมวกลี่เม่า
มันก็เหมือนกับวันที่มีหิมะตกที่เขาจะย้ายเข้าไปนอนในบ้าน แต่กลับเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้
หากว่ากันในอีกแง่หนึ่งแล้ว เขาคือคนที่ใช้ชีวิตเหมือนดั่งในบทกวี เพียงแต่เขาไม่รู้ตัว
