ทูตสำนักเสวียนอินลอยลงมาจากบนต้นไม้ พลางกล่าวกับเขาว่า “แม้นเส้นลมปราณเจ้าจะถูกตัดขาด โอสถกระบี่จะถูกทำลาย แต่ขอเพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่มันก็ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล ขอเพียงเจ้ายอมไปกับข้า ข้าจะช่วยเจ้าฟื้นฟูพลังขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ข้าวของอะไรก็มิจำเป็นต้องเก็บแล้ว ในเขาเหลิ่งซานมีทุกอย่างที่เจ้าต้องการ ที่นี่อยู่ใกล้ชิงซานเกินไป ข้าไม่อยากถูกอดีตศิษย์ร่วมสำนักของเจ้ามาพบเข้า”
เหลิ่งซานคือคำเรียกภูเขาสูงและทุ่งหิมะทางตะวันตกเฉียงเหนือของแผ่นดินเฉาเทียน เขาคุนหลุน เขาเทียนซาน เขายาซานล้วนแต่อยู่ที่นี่ ฐานที่มั่นของสำนักเสวียนอินก็อยู่ทางนั้นเช่นกัน
หลิ่วสือซุ่ยยังคงมิแยแสเขา
ทูตจากสำนักเสวียนอินสีหน้าเยือกเย็นเล็กน้อย กล่าวว่า “หากเจ้ายังทำเช่นนี้ ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”
หลิ่วสือซุ่ยรู้ว่าเขาพูดความจริง สำหรับศิษย์พรรคมารแล้ว การฆ่าคนคือเรื่องที่สามารถกระทำได้ตามอำเภอใจ
“ข้ารู้เรื่องหลักการของเพลิงปีศาจไม่มอดดับ”
หลิ่วสือซุ่ยวางจอบลง ก่อนจะมองเขาพลางกล่าว “หากข้าคิดอยากจะบำเพ็ญเพียรต่อไปด้วยวิธีแบบนี้ ข้าย่อมมีวิธีของข้าเอง”
ทูตแห่งสำนักเสวียนอิงตกใจอย่างมาก
เขามั่นใจเป็นอย่างมากว่ามีวิธีที่จะช่วยหลิ่วสือซุ่ยฟื้นฟูอาการบาดเจ็บและบำเพ็ญเพียรต่อไปได้ มิเช่นนั้นทางสำนักคงไม่แอบสังเกตดูเขามาเป็นเวลาหนึ่งปี
