ในอดีตตอนที่อยู่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง เค้าเคยทำเรื่องแบบนี้เป็นปกติ
เขาทราบว่ากั้วหนานซานชื่นชอบดื่มชามะลิราคาถูกที่สุด ก่อนนอนก็ชอบใช้ป้านชาเหล็กซีไห่ชงชาแดง
แต่เขาก็ได้สติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เขามิใช่เด็กรับใช้ของยอดเขาเหลี่ยงว่างอีกแล้ว หากแต่เป็นลูกศิษย์ของยอดเขาเสินม่อ ฟังแต่เพียงคำสั่งของอาจารย์เท่านั้น
หากจิ๋งจิ่วให้เขาชงชาเขาก็จะชง จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร เขาก็ไม่ชง ง่ายๆ แค่นี้
กั้วหนานซานมิได้มองกู้ชิง หากแต่ยื่นมือไปหยิบป้านชาที่อยู่บนโต๊ะมาเทน้ำเย็นดื่มแก้วหนึ่ง พลางกล่าวว่า “ปอดได้รับบาดเจ็บ กระหายน้ำง่าย”
อาการบาดเจ็บของเขามาจากจิ๋งจิ่ว แต่น้ำเสียงของเขากลับสงบนิ่ง มิได้มีเจตนาอะไรอย่างอื่น เพียงแค่อธิบาย
“เรื่องนี้มิได้เกี่ยวกับเจ้า ข้าทำผิดพลาดเอง”
กั้วหนานซานมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “หลายวันก่อนบรรลุเข้าสู่ขั้นคเนจร ข้าจึงหยิ่งผยองไปหน่อย วันนี้พยายามควบคุมกระบี่เหนือขีดความสามารถของตัวเอง จึงได้รับบทเรียนเช่นนี้”
จิ๋งจิ่วเหลือบมองเขา
กั้วหนานซานกล่าวต่อว่า “เมื่อสามปีก่อนข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าเจ้าอาจจะเข้าใจยอดเขาเหลี่ยงว่างผิด ตอนนี้ดูแล้ว เหมือนเจ้าจะเข้าใจผิดไปมาก”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าจะมาแก้ไขความเข้าใจผิด?”
