ขาจะท้าสู้กับศิษย์พี่ที่มาจากยอดเขาเดียวกัน?
ผู้ที่นั่งอยู่บนแท่นหินล้วนแต่เป็นอาจารย์จากแต่ละยอดเขา มีเพียงศิษย์จากยอดเขาเหลี่ยงว่างเท่านั้นที่จะถูกเลือกได้
เจี่ยนหรูซานมองไปยังแท่นหินที่อยู่ไกลสุด ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “ข้าขอท้าอาจารย์อา…จิ๋งจิ่ว”
ในกลุ่มคนมีเสียงฮือฮาดังขึ้นมา
ระหว่างคำว่าอาจารย์อากับจิ๋งจิ่ว เจี่ยนหรูซานจงใจเว้นช่วงเอาไว้ ไม่ว่าผู้ใดต่างก็ฟังออกถึงความเป็นศัตรูในน้ำเสียงเขา
ศิษย์หลายคนคิดถึงข่าวลือนั้นขึ้นมา ว่ากันว่าจิ๋งจิ่วและหลิวสือซุ่ยในอดีตเคยเป็นนายกับบ่าว หรือเจี่ยนหรูซานคิดจะแก้แค้นให้กับพี่ชายของตน?
สายตานับไม่ถ้วนมองไปยังจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วมิได้ตอบอะไร หากแต่ยังมองไปยังทางขึ้นเขาที่อยู่ไกลออกไปเส้นนั้น
เจี่ยนหรูซานยิ้มเยือกเย็น กล่าวว่า “ทำไมหรือขอรับ? อาจารย์อาจิ๋งมิกล้ารับคำท้าหรือขอรับ?”
ฉือเยี่ยนเดินออกมา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงคร่ำเคร่งว่า “เจ้าคิดจะล่วงเกินอาจารย์อาอย่างนั้นหรือ?”
ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซั่งเต๋อ เขามีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธคำท้านี้ตามกฎของสำนัก
แต่เหล่าศิษย์กลับมิค่อยเห็นชอบเท่าไร
เวลานี้ไม่มีผู้ใดทราบว่าสภาวะที่แท้จริงของจิ๋งจิ่วเป็นอย่างไรบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอัจฉริยะทางวิถีกระบี่ที่ได้รับการยอมรับ และสิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขาเป็น…อาจารย์อา
เช่นนี้แล้ว การที่เจี่ยนหรูซานขอท้าเขามันมีปัญหาอะไร?
จิ๋งจิ่วยั
